szukaj
Wyślij rozważanie na email
:
Rozważania na każdy dzień

poniedziałek, 15 lipca 2019

Piętnasty Tydzień Zwykły – Poniedziałek
22. RODZICE A POWOŁANIE DZIECI

1. Pełna wolność w kroczeniu za Chrystusem. Powołanie jest wielkim wyróżnieniem.
2. Pozostawienie rodziców, kiedy nadchodzi stosowny moment, jest prawem życia.
3. Pragnąć jak najlepiej dla dzieci.

22.1 Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien – czytamy w dzisiejszej Ewangelii. Kiedy dobrowolnie decydujemy się, aby iść całkowicie za Panem, zdajemy sobie sprawę, iż muszą ustąpić wówczas inne nasze plany...

     więcej..

wtorek, 16 lipca 2019

3. NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z GÓRY KARMEL
WSPOMNIENIE

1. Miłość do Najświętszej Panny a szkaplerz karmelitański.
2. Szczególna pomoc i łaski Najświętszej Maryi Panny w chwili śmierci.
3. Szkaplerz symbolem szaty godowej.

3.1 Cześć i nabożeństwo do Matki Bożej z Karmelu sięga początków Zakonu Karmelitańskiego. Najdawniejsza tradycja wiąże Matkę Bożą z Karmelu z owym obłokiem małym, ... który był ledwie widoczny ze szczytu Góry Karmel, gdzie prorok Eliasz błagał Pana, aby położył kres długiej suszy.
     więcej..

środa, 17 lipca 2019

Piętnasty Tydzień Zwykły – Środa
24. NASZ OJCIEC BÓG

1. Objawienie Ojca i Syna. Bóg zawsze jest przy nas.
2. Naśladować Jezusa, aby być dobrymi dziećmi Boga Ojca.
3. Dziecięctwo Boże pozwala utożsamić się z Chrystusem

24.1 Kiedy Mojżesz pasł owce swego teścia Jetry w pobliżu świętej góry Horeb, ukazał mu się Bóg w postaci krzewu, który płonął, ale się nie spalał. Tutaj otrzymał on najważniejsze zadanie swego życia – wyprowadzenia ludu wybranego z niewoli egipskiej i doprowadzenia go do Ziemi Obiecanej.
     więcej..

czwartek, 18 lipca 2019

Piętnasty Tydzień Zwykły – Czwartek
25. BRZEMIĘ PANA JEST LEKKIE

1. Wezwanie do utrudznoych. Jezus Chrystus wyzwala ludzi od największych ciężarów.
2. Ciężar bólu, przeciwności i przeszkód jako naturalny element życia.
3. Dynamizm, stanowczość i radość w konfrontacji z tym, co przeciwne naszym planom. Unikanie zniechęcenia.

25.1 Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię – woła Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Tak zwraca się do tłumów, które, źle traktowane i opuszczone, jak owce nie mające pasterza, idą za Nim, a On wyzwala je od przytłaczających ciężarów.

     więcej..

piątek, 19 lipca 2019

Piętnasty Tydzień Zwykły – Piątek
26. PASCHA PAŃSKA

1. Pascha żydowska.
2. Ostatnia Wieczerza Jezusa z uczniami. Prawdziwy Baranek Paschalny.
3. Msza święta centrum życia wewnętrznego.

26.1 Pascha była najbardziej uroczystym świętem żydowskim. Święto to zostało ustanowione przez Boga na pamiątkę wyjścia narodu żydowskiego z Egiptu, aby pamiętał on o wyzwoleniu z niewoli, której wcześniej został poddany.
     więcej..

Pierwszy Tydzień Wielkiego Postu – Piątek
10. WIELKI POST – CZASEM POKUTY

1. Grzech faktem osobistym. Szczerość w uznaniu naszych upadków i słabości. Potrzeba pokuty.
2. Grzech osobisty ma wpływ na innych ludzi. Zadośćuczynienie za grzechy świata. Pokuta a Świętych Obcowanie.
3. Pokuta w zwyczajnym życiu i w służbie innym.

10.1 Prawdziwa pokuta, która jest nawróceniem serca do Boga, może przestać być skuteczna, jeżeli zapomina się o tym, że grzech posiada charakter osobisty. W pierwszym czytaniu mszalnym prorok Ezechiel przestrzega Żydów, żeby nie zapominali o wielkiej lekcji wygnania. Żydzi zaczęli traktować wygnanie jako skutek grzechów innych ludzi, popełnionych w dawnych czasach. Prorok przypomina, że kara dotyczy tego, kto grzech popełnił. Przez jego usta Duch Święty mówi o odpowiedzialności osobistej, a tym samym o osobistej pokucie i zbawieniu. Umrze tylko ta osoba, która grzeszy. Syn nie ponosi odpowiedzialności za winę swego ojca ani ojciec – za winę swego syna. Sprawiedliwość sprawiedliwego jemu zostanie przypisana, występek zaś występnego na niego spadnie (Ez 18, 20).

Bóg chce, żeby grzesznik się nawrócił, ale powinien w nawróceniu współdziałać poprzez swój żal i dzieła pokutne. „Grzech – pisał Św. Jan Paweł II – w znaczeniu prawdziwym i właściwym jest zawsze aktem konkretnej osoby, ponieważ jest aktem wolności poszczególnego człowieka, a nie zaś aktem grupy czy wspólnoty”[1]. Zwolnienie człowieka od tej odpowiedzialności „oznaczałoby (…) przekreślenie godności i wolności osoby, które się przejawiają – nawet w sposób negatywny i katastrofalny – również i w odpowiedzialności za popełniony grzech. Dlatego w każdym człowieku nie ma niczego bardziej osobistego i nieprzekazywalnego, jak zasługa cnoty czy odpowiedzialność za winę”[2].

Dlatego jest to łaską Pana, że nie przestajemy żałować za nasze grzechy minione, ani nie próbujemy zasłaniać grzechów obecnych, chociażby były jedynie niedoskonałościami, uchybieniami w miłości. Obyśmy również my mogli powiedzieć: Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój mam zawsze przed sobą (Ps 51(50), 5). Prawdą jest, że pewnego dnia wyznaliśmy swoje winy i Pan nam powiedział: Idź, i odtąd już nie grzesz! (J 8, 11). Ale grzechy pozostawiają w duszy ślad. „Nic więc nie stoi na przeszkodzie temu, by po otrzymaniu odpuszczenia winy pozostały jeszcze w duszy dyspozycje nabyte przez poprzednie uczynki. Nazywamy je pozostałościami orzechowymi. Są one już jednak tak osłabione i umniejszone tak, że nie panują nad człowiekiem. Pozostają raczej jako zwykłe dyspozycje, a nie jako nałogi”[3]. Ponadto istnieją grzechy i upadki nie dostrzeżone z powodu braku refleksji lub braku delikatności sumienia. „Istnieją winy, których nie dostrzegamy, ale które mimo to nie przestają nimi być, ponieważ to my nie chcieliśmy dotrzeć do światła”[4]. Są one jak złe korzenie, które pozostają w duszy, i które należy wyrwać poprzez pokutę, aby uniemożliwić im wydanie gorzkich owoców. „ (…) Trzeba coś z siebie wyrwać, coś w sobie zaprzeczyć, coś sobie odebrać... Odebrać sobie – siebie samego, aby całkowicie oddać się Bogu!”[5].

Liczne są przyczyny pokuty w okresie Wielkiego Postu. Pokuta powinna dotyczyć drobnych rzeczy: umartwienia w jedzeniu, zachowywania wstrzemięźliwości polecanej przez Kościół, przestrzegania punktualności, czy strzeżenia wyobraźni. Z pomocą kierownika duchowego powinniśmy zdobyć się również na większe umartwienia, które dopomogą nam oczyścić dusze i zadośćuczynić za grzechy własne i cudze.

10.2 Grzech pozostawia ślad w duszy, który należy zmazać cierpieniem i wielką miłością. Z drugiej strony, chociaż grzech jest zawsze osobistą obrazą Boga, nie przestaje wywierać wpływu na innych ludzi. W dobrym lub złym kierunku, ustawicznie wpływamy na tych, którzy nas otaczają w Kościele i w świecie. Dzieje się to nie tylko poprzez dobry lub zły przykład, który dajemy, albo poprzez bezpośrednie skutki naszych czynów. Solidarność „na poziomie religijnym rozwija się w głębokiej i wspaniałej tajemnicy wspólnoty świętych (świętych obcowania), dzięki której możliwe było stwierdzenie, że «każda dusza, która się podnosi, dźwiga świat». Temu prawu wstępowania odpowiada, niestety, prawo zstępowania; stąd można mówić o wspólnocie grzechu: dusza, która upada przez grzech pociąga za sobą Kościół i w pewien sposób cały świat. Innymi słowy, nie ma grzechu, nawet najbardziej wewnętrznego i tajemnego, najściślej indywidualnego, który odnosiłby się wyłącznie do tego, kto go popełnia. Każdy grzech rzutuje z mniejszą lub większą gwałtownością, z mniejszą lub większą szkodą na całą strukturę kościelną i na całą ludzką rodzinę”[6].

Pan domaga się od nas, żebyśmy byli powodem do radości i światłem dla całego Kościoła. Wielką pomocą podczas naszej pracy będzie myśl o innych, świadomość, że również w pokucie stanowimy pomoc dla całego Ciała Mistycznego Chrystusa, a w sposób szczególny dla tych osób, które Pan postawił na drodze naszego życia, z którymi odczuwamy szczególną jedność. „Jeśli naprawdę odczuwasz Świętych Obcowanie – jeśli je przeżywasz – chętnie staniesz się człowiekiem pokuty. I zrozumiesz, że pokuta jest gaudium, etsi laboriosum – radością pomimo trudu; poczujesz się «sojusznikiem» wszystkich dusz pokutujących, które istniały, istnieją i będą istnieć w przyszłości”[7]. „Będzie ci łatwiej wypełniać twoje obowiązki, gdy pomyślisz o pomocy, świadczonej ci przez twych braci i o pomocy, którą przestajesz im świadczyć, jeśli nie dochowujesz wierności”[8].

Pokuta, której Pan żąda od nas, chrześcijan żyjących pośród świata, winna być dyskretna. Ma być niewidoczna, ale winna się przekładać na obfitość konkretnych faktów. Nie szkodzi, że czasami ją ktoś zauważy. „Jeżeli byli świadkami twoich błędów i twoich słabości, czemuż nie mają być świadkami twojej pokuty”[[9]]. Skoro inne osoby były świadkami naszego złego humoru, uchybienia w miłości, lenistwa albo innych grzechów, nie powinno nas krępować to, że wiedzą i widzą, że pokutujemy za te słabości.

10.3. Życie chrześcijanina powinna napełniać taka pokuta, którą widzi Bóg: ofiarowanie choroby lub zmęczenia, wyrzeczenie się własnego zdania, praca dokończona z miłości do Boga, porządek w rzeczach osobistych.

Szczególnie miła Bogu jest taka pokuta, która składa się z wielu dowodów miłości bliźniego i zmierza do ułatwienia innym drogi do Boga, uprzyjemniając ją.

W Ewangelii dzisiejszej Mszy świętej Pan powiada: Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim! Potem przyjdź i dar swój ofiaruj! (Mt 5, 23-24). Naszej ofierze dla Pana winna towarzyszyć miłość bliźniego. Najlepszą pokutą jest to, co wiąże się z miłością do innych: ofiara związana z formacją osoby, za którą odpowiadamy, cierpliwość, umiejętność szybkiego i wielkodusznego przebaczenia. Św. Leon Wielki powiada: „Jakkolwiek zawsze powinniśmy się starać o uświęcenie ciała, to jednak w sposób szczególny teraz, podczas Wielkiego Postu powinniście się doskonalić przez praktykowanie bardziej czynnej pobożności. Dawajcie jałmużnę, która jest bardzo skuteczna w usuwaniu naszych braków, ale wybaczajcie również urazy, porzućcie skargi przeciwko tym, którzy uczynili wam coś złego”[[10]]. „Przebaczajmy zawsze, z uśmiechem na ustach. Mówmy jasno, bez urazy, kiedy zgodnie ze swoim sumieniem uważamy, że powinniśmy mówić. I pozostawmy wszystko w rękach naszego Ojca Boga, z Boskim milczeniem – Iesus autem tacebat (Mt 26, 63). Jezus milczał – kiedy chodzi o ataki osobiste, choćby były nie wiem jak brutalne lub bezwstydne”[11].

Przystępujmy do ołtarza naszego Boga bez najmniejszego ciężaru wrogości lub urazy. Przeciwnie, starajmy się przynieść wiele dowodów wyrozumiałości, grzeczności, wielkoduszności, miłosierdzia.

W ten sposób pójdziemy za Chrystusem Drogą Krzyżową, którą On nam wyznaczył i którą szedł, by zostać przybity do Krzyża: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią (Łk 23, 34).

„Miłość przywiodła Jezusa na Kalwarię. I również na Krzyżu wszystkie Jego słowa i wszystkie Jego gesty tchną miłością, miłością mocną i wyrozumiałą. (...)

A my, z duszą złamaną bólem, powiedzmy szczerze Jezusowi: «Jestem Twój, oddaję się Tobie, z radością pozwalam się ukrzyżować, należąc pośród rozdroży świata całą duszą do Ciebie; służąc Twojej chwale, Twemu dziełu Odkupienia, zbawieniu całej ludzkości»”[12].

Nasza Matka, Najświętsza Panna Maryja, nauczy nas dostrzegać i wykorzystywać wszystkie sytuacje, w jakich możemy okazać się wielkoduszni wobec tych, którzy żyją obok nas.



[1] Św. Jan Paweł II, adhort. apost. Reconciliatio et paenitentia, 16.
[2]
Tamże.
[3]
Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, III, zag. 86, art. 5.
[4]
Św. Jan Paweł II, enc. Veritatis splendor, 63.
[5]
Kard. St. Wyszyński, Miłość na co dzień, Ząbki 2001, s. 156.
[6]
Św. Jan Paweł II, adhort. apost. Reconciliatio et paenitentia, 16.
[7]
Św. Josemaría Escrivá, Droga, 548.
[8]
Tamże, 549.
[9]
Tamże, 197.
[10]
Św. Leon Wielki, Kazanie na Wielki Post.
[11]
Św. Josemaría Escrivá, To Chrystus przechodzi, 72.
[12]
Św. Josemaria Escrivá, Droga Krzyżowa, Stacja XI.

Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności