Piąty Tydzień Zwykły – Czwartek
40. POKORNA I WYTRWAŁA MODLITWA

       1. Uzdrowienie córki kobiety kananejskiej. Warunki prawdziwej modlitwy.
2. Ufność dziecięca i wytrwałość w prośbach.
3. Modlitwa jako prośba o łaski nadprzyrodzone i dobra materialne, o ile służą one zbawieniu. Modlitwa za innych.

40.1 W Ewangelii z dzisiejszej Mszy świętej (Mk 7, 24-30) św. Marek opowiada, jak Jezus przybył wraz ze swymi uczniami w okolice Tyru i Sydonu. Tam podeszła do Niego pewna poganka, z pochodzenia Syrofenicjanka. Syrofenicjanie należeli do dawnych mieszkańców Palestyny. Kobieta rzuciła się do Jego stóp i prosiła o uzdrowienie swojej córki, która była opętana przez diabła. Jezus nie powiedział nic, a uczniowie znużeni uporem tej kobiety prosili Go, by ją odprawił (por. Mt 15, 23). Pan próbował wyjaśnić tej kobiecie, że Mesjasz winien dać się poznać najpierw Żydom, dzieciom narodu wybranego. I powiedział jej w sposób trudny do zrozumienia, jeżeli się nie widzi Jego gestów: „Pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom”. Kobieta ta nie poczuła się zraniona ani upokorzona, ale nalegała jeszcze bardziej, z jeszcze większą pokorą: „Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach”. Jezus, wzruszony na widok tak wielkich cnót, już nie odsuwał na później cudu, o który Go proszono, lecz tak pożegnał kobietę: „Przez wzgląd na te słowa idź, zły duch opuścił twoją córkę”. Bóg, który sprzeciwia się pysznym, daje łaskę pokornym. Owa kobieta uzyskała to, czego chciała i zdobyła serce Nauczyciela.

Jest to doskonały przykład dla tych wszystkich, którzy zmęczyli się już modlitwą, ponieważ uważają, że nie zostali wysłuchani. W tej modlitwie widzimy podsumowanie warunków każdej prośby: wiary, pokory, wytrwałości i ufności. Bardzo musiała się podobać Chrystusowi wielka miłość kobiety do jej opętanej córki.

Św. Tomasz naucza, że prawdziwa modlitwa zostaje niechybnie wysłuchana, ponieważ Bóg, który nigdy nie cofa swego słowa, zechciał, żeby tak było[1]. Pan w prostych i jasnych przykładach nakazał nam, byśmy nie przestawali prosić, byśmy dobrze zrozumieli, iż zawsze i wszędzie nasze właściwie odmawiane modlitwy docierają do Niego, a On ich wysłuchuje: Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża?(...) O ileż bardziej Ojciec z nieba (...) (Łk 11, 11-13). „Bóg nigdy nie odmówił i nie odmówi niczego tym, którzy w sposób właściwy proszą Go o łaski. Modlitwa jest wielką pomocą, by wydostać się z grzechu, by wytrwać w łasce, by poruszyć serce Boże i zjednać dla siebie wszelkie błogosławieństwa nieba zarówno dla duszy, jak i w tym, co odnosi się do naszych potrzeb doczesnych”[2].

Kiedy prosimy o jakiś dar, powinniśmy pamiętać, iż jesteśmy dziećmi Bożymi, a On jest nieskończenie bardziej wrażliwy wobec nas, aniżeli najlepszy nawet ojciec ziemski wobec swego najbardziej potrzebującego dziecka.

40.2 Bóg w wieczności przewidział wszystkie rodzaje pomocy, których możemy potrzebować, jak również łaski, które nas skłonią do proszenia, ponieważ traktuje nas jak wolne dzieci i wymaga naszej współpracy. „Jest rzeczą równie konieczną modlić się, by otrzymać pomoc Bożą, której nam potrzeba do czynienia dobrze i wytrwania, jak konieczną rzeczą jest siać, by mieć zboże”[3]. Tak jak bez siewu nie będzie żniw, tak bez modlitwy nie otrzymamy łask, które powinniśmy otrzymać. A w miarę nasilania próśb winniśmy coraz bardziej utożsamiać swoją wolę z wolą Boga, który prawdziwie zna naszą nędzę i nasze braki. Czasami każe nam czekać, byśmy lepiej się przygotowali, byśmy głębiej i żarliwiej pragnęli tych łask. Innym razem prostuje nasze prośby i użycza nam tego, czego rzeczywiście potrzebujemy. Czasem nie użycza nam tego, o co prosimy, ponieważ nie zdając sobie z tego sprawy, prosimy o coś złego, co nasza wola ubrała w pozory dobra. Matka nie da swemu dziecku ostrego noża, który błyszczy i przyciąga, a którego ono namiętnie pragnie. A my jesteśmy jak małe dzieci w obliczu Boga. Jeżeli prosimy o coś, co byłoby złe, chociaż ma pozory dobra, Bóg postępuje jak dobre matki wobec swoich dzieci. Bóg daje nam inne łaski, które nam służą, chociaż ich mniej pragniemy z powodu swego zaślepienia. A więc nasza modlitwa winna być ufna, jak prośba dziecka skierowana do ojca, i pogodna, ponieważ Bóg dobrze zna nasze potrzeby, o wiele lepiej, aniżeli my sami.

Ufność każe nam prosić wytrwale, z uporem, nieustannie, z naleganiem raz po raz, z pewnością, iż otrzymamy o wiele więcej i lepsze rzeczy, aniżeli to, o co prosiliśmy. Winniśmy nalegać jak ów natrętny przyjaciel, któremu zabrakło chleba i jak owa bezbronna wdowa, która dniem i nocą błagała o pomoc niegodziwego sędziego. Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a zostanie wam otworzone (Łk 11, 9). Wytrwałość w modlitwie wzmocni ufność i przyjaźń z Bogiem. „I tak modlitewna zażyłość przygotowuje sobie dostęp [do Boga], aby za następnym razem prosić ztym większą ufnością. (...) dzięki pierwszej modlitwie przyjęty do zażyłości, za drugim razem z tym większą ufnością woła. Toteż natarczywość w modlitwie i powtarzanie próśb nie jest niczym niewłściwym, ale uważa się ją za miłą Bogu”[4]. Kobieta kananejska, której Pan pozornie nie chciał wysłuchać, stanowi godny naśladowania przykład wytrwałości.

Mówiąc o skuteczności modlitwy, Jezus nie czyni ograniczeń. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje (Łk 11, 10), ponieważ Bóg jest naszym Ojcem. Św. Augustyn naucza, że nasza modlitwa nie zostaje czasami wysłuchana, ponieważ nie jesteśmy dobrzy, ponieważ brakuje nam czystości w sercu lub prawej intencji albo ponieważ prosimy źle, bez wiary, bez wytrwałości, bez pokory. Dziać się tak może też dlatego, że prosimy o złe rzeczy, czyli o to, co nie jest dla nas stosowne, co może wyrządzić nam szkodę lub zawrócić nas z drogi[5]. Słowem, modlitwa nie jest skuteczna, kiedy nie jest prawdziwą modlitwą. „Módl się. W jakim ziemskim interesie otrzymasz większą gwarancję sukcesu?”[6]. „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje” (J 16, 23).

40.3 Wybaw nas, Panie, od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem. Wspomóż nas w swoim miłosierdziu, abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu, pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa[7] – modli się głośno kapłan podczas Mszy świętej. W modlitwie błagalnej możemy prosić o nowe rzeczy dla nas i dla innych, na pierwszym miejscu o dobra i łaski potrzebne dla duszy. Choćby nasze potrzeby materialne były nie wiadomo jak wielkie i pilne, zawsze bardziej potrzebujemy dóbr nadprzyrodzonych: łaski, by służyć Bogu i wiernym, świętości osobistej, pomocy w walce z wadami, łaski dobrej spowiedzi, przygotowania się do Komunii Świętej. Prośmy o dobra doczesne, o ile są one pożyteczne dla zbawienia i o ile są podporządkowane dobrom nadprzyrodzonym[8].

„(...) każda potrzeba może stać się przedmiotem prośby. Chrystus, który przyjął na siebie wszystko, ażeby wszystko odkupić, jest uwielbiany przez prośby, jakie zanosimy do Ojca w Jego Imię. Na tej podstawie święci Jakub i Paweł zachęcają nas do modlitwy w każdej sytuacji”[9]. Sam Pan nauczył nas modlić się słowami: chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj... Pierwszy cud, który zdziałał Jezus, przez który objawił swoją chwałę uczniom (por. J 2, 11), miał charakter materialny. Maryja przybyła do Kany, gdzie „przedstawiwszy Synowi z czułą prośbą tak bardzo doczesną potrzebę, spowodowała (...) uzyskanie łaski niebieskiej. Spowodowała mianowicie to, że Jezus dokonawszy pierwszego ze swoich znaków umocnił wiarę uczniów w Siebie”[10]. Dzięki jedności życia, wszystkie dobra o charakterze materialnym obracają się w jakiś sposób na chwałę Bożą. Ów cud w Kanie dokonany na prośbę Maryi, zachęca nas do modlitwy również o łaski o charakterze doczesnym, które są nam potrzebne lub właściwe dla naszego zwyczajnego życiaten cud zachęca na sdo modlitwy o pomoc w wyjściu z opresji finansowych, o uzdrowienie z choroby lub o zdanie trudnego egzaminu. „Jeden w swojej modlitwie prosi o małżonkę według swoich pragnień, inny o ubranie, a jeszcze inny o żywność. W rzeczy samej, kiedy potrzebujemy tych rzeczy, winniśmy o nie prosić Wszechmogącego Boga; ale zawsze powinniśmy pamiętać o przykazaniu naszego Odkupiciela: Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane (Mt 6, 33)”[11]. Nie poświęcajmy najlepszej cząstki swojej modlitwy, by prosić tylko o „dodatki”.

Panu jest bardzo miłe, gdy prosimy Go o łaski i pomoc dla innych i gdy polecamy innym osobom, by modliły się za nas i nasze apostolstwo. „«Módl się za mnie» – poprosiłem go, jak czynię to zawsze. I odpowiedział mi zdziwiony: «Ale czy coś się z Ojcem dzieje?»

Musiałem mu wyjaśnić, że w każdej chwili z każdym z nas coś się dzieje; i dodałem, że kiedy brakuje modlitwy, «dzieje się jeszcze więcej rzeczy i jeszcze bardziej jest nam ciężko»”[12].

Nasza modlitwa powinna być pełna zawierzenia Bogu i głębokiej więzi nadprzyrodzonej, gdyż chodzi o wypełnienie dzieła Bożego, a nie naszego. Chodzi o wypełnienie go według Jego natchnienia, a nie według naszych własnych uczuć[13]. Najświętsza Maryja Panna wyprostuje wszystkie nasze prośby, jeśli nie będą właściwe, byśmy otrzymali to, co najlepsze. W Różańcu świętym mamy „potężną broń”[14], żeby uzyskać u Boga tyle pomocy, ile codziennie potrzebujemy my sami i te osoby, za które się modlimy.

Panie, nasz Boże, daj nam, sługom swoim, cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała i za wstawiennictwem Najświętszej Maryi, zawsze Dziewicy, uwolnij nas od doczesnych utrapień i obdarz wieczną radością[15].