szukaj
Wyślij rozważanie na email
:
Rozważania na każdy dzień

niedziela, 12 lipca 2020

Piętnasta Niedziela Zwykła
Rok A

19. PRZYPOWIEŚĆ O SIEWCY

1. Ziarno zasiane na drodze. Brak skupienia wewnętrznego uniemożliwia zjednoczenie z Bogiem.
2. Kamienie i ciernie. Potrzeba ofiary i wyrzeczenia w życiu nadprzyrodzonym.

3. Żyzna gleba. Odpowiedź na łaskę i jej owoce.

19.1 Św. Mateusz opowiada w dzisiejszej Ewangelii, jak Jezus siedział nad jeziorem, a wokół Niego zebrały się tak wielkie tłumy, aby Go słuchać, że wsiadł do łodzi, a ludzie stali na brzegu. Jezus usiadł i zaczął ich nauczać: Oto siewca wyszedł siać…
     więcej..

poniedziałek, 13 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Poniedziałek
22. RODZICE A POWOŁANIE DZIECI

1. Pełna wolność w kroczeniu za Chrystusem. Powołanie jest wielkim wyróżnieniem.
2. Pozostawienie rodziców, kiedy nadchodzi stosowny moment, jest prawem życia.

3. Pragnąć jak najlepiej dla dzieci.

22.1 Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien – czytamy w dzisiejszej Ewangelii. Kiedy dobrowolnie decydujemy się, aby iść całkowicie za Panem... muszą ustąpić wówczas inne nasze plany...
     więcej..

wtorek, 14 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Wtorek
23. ŻAL ZA GRZECHY

1. Miasta cudów i ich mieszkańcy. Jezus przechodzi również obok nas.
2. Owoce, które przynosi żal za grzechy.
3. Prośba o dar skruchy. Uczynki pokutne.

23.1 Na miejsce swego pobytu po opuszczeniu Nazaretu, Jezus wybrał Kafarnaum.... Stamtąd Jego nauczanie rozchodziło się na Galileę i całą Palestynę. Jest wielce prawdopodobne, że Jezus zamieszkał w domu Piotra i że z niego uczynił bazę dla swoich wędrówek apostolskich po całym regionie.
     więcej..

środa, 15 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Środa
24. NASZ OJCIEC BÓG

1. Objawienie Ojca i Syna. Bóg zawsze jest przy nas.
2. Naśladować Jezusa, aby być dobrymi dziećmi Boga Ojca.

3. Dziecięctwo Boże pozwala utożsamić się z Chrystusem

24.1 Kiedy Mojżesz pasł owce swego teścia Jetry w pobliżu świętej góry Horeb, ukazał mu się Bóg w postaci krzewu, który płonął, ale się nie spalał. Tutaj otrzymał on najważniejsze zadanie swego życia – wyprowadzenia ludu wybranego z niewoli egipskiej i doprowadzenia go do Ziemi Obiecanej.
     więcej..

czwartek, 16 lipca 2020

3. NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z GÓRY KARMEL
WSPOMNIENIE

1. Miłość do Najświętszej Panny a szkaplerz karmelitański.
2. Szczególna pomoc i łaski Najświętszej Maryi Panny w chwili śmierci.
3. Szkaplerz symbolem szaty godowej.

3.1 Cześć i nabożeństwo do Matki Bożej z Karmelu sięga początków Zakonu Karmelitańskiego. Najdawniejsza tradycja wiąże Matkę Bożą z Karmelu z owym obłokiem małym,... który był ledwie widoczny ze szczytu Góry Karmel, gdzie prorok Eliasz błagał Pana, aby położył kres długiej suszy.

     więcej..

piątek, 17 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Piątek
26. PASCHA PAŃSKA

1. Pascha żydowska.
2. Ostatnia Wieczerza Jezusa z uczniami. Prawdziwy Baranek Paschalny.

3. Msza święta centrum życia wewnętrznego.

26.1 Pascha była najbardziej uroczystym świętem żydowskim. Święto to zostało ustanowione przez Boga na pamiątkę wyjścia narodu żydowskiego z Egiptu, aby pamiętał on o wyzwoleniu z niewoli, której wcześniej został poddany.
     więcej..

35. ŚW. ŁUKASZA EWANGELISTY*
ŚWIĘTO

1. Ewangelia według św. Łukasza. Doskonałość naszej pracy.
2. Co przekazuje nam Ewangelista. Malarz Najświętszej Maryi Panny.
3. Czytać pobożnie Ewangelię świętą.

35.1 Pełne wdzięku są słowa zwiastuna radosnej nowiny, który ogłasza pokój i obwieszcza zbawienie[1].

Powinniśmy dzisiaj okazać wdzięczność św. Łukaszowi, który ogłasza pokój i obwieszcza zbawienie, ponieważ był wiernym narzędziem Ducha Świętego. Kierowany łaską Bożego natchnienia oraz ludzkim wysiłkiem, żeby dobrze wykonać pracę, pozostawił nam bezcenną Ewangelię oraz historię pierwotnego chrześcijaństwa w Dziejach Apostolskich. On sam mówi, że postanowił zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil, co też opisał po kolei[2], w sposób uporządkowany. Dlatego troskliwie szukał źródeł „z pierwszej ręki”, najprawdopodobniej Najświętszej Maryi Panny, Apostołów, a nawet osób, które były uczestnikami cudów, wydarzeń i opowiadań... Wyraźnie stwierdza, że zebrał te dane tak, jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami[3]. Sam styl literacki, na co zwraca uwagę św. Hieronim[4], wskazuje na pewność owych źródeł. Dzięki temu wysiłkowi i współpracy Ewangelisty z łaską Ducha Świętego możemy dzisiaj ze zdumieniem czytać opowieści z dzieciństwa Jezusa, niektóre przepiękne przypowieści, zapisane tylko przez niego, jak ta o synu marnotrawnym, o dobrym Samarytaninie, o nieuczciwym rządcy, o ubogim Łazarzu i bogaczu... Również tylko u Łukasza opowiadanie o uczniach z Emaus jest pełne subtelności i pełne najdrobniejszych szczegółów.

Żaden z Ewangelistów nie pokazał nam tak jak św. Łukasz miłosierdzia Bożego wobec najbardziej potrzebujących. Podkreśla on miłość Jezusa do grzeszników, przekazując Jego słowa przyszedłem szukać i zbawić to, co zginęło[5], opowiada o tym, jak Jezus wybaczył kobiecie cudzołożnej[6], jak zamieszkał w domu takiego grzesznika jak Zacheusz[7], o spojrzeniu Jezusa, które przemienia serce Piotra po jego zaparciu się[8], o obietnicy królestwa danej skruszonemu łotrowi[9], o modlitwie Jezusa za krzyżujących Go i znieważających na Kalwarii[10]... Bardzo ważne miejsce w jego Ewangelii zajmują kobiety, opowiada o tym, jak Jezus pragnie przywrócić im powszechny szacunek. Przedstawia Jego spotkanie z wdową z Naim[11], z żałującą grzesznicą[12], pisze o kobietach z Galilei, które oddają do dyspozycji Jezusa swoje dobra i idą za Nim[13], opisuje odwiedziny Jezusa w domu dwóch sióstr w Betanii[14], uzdrowienie pochylonej kobiety[15], kobiety jerozolimskie, które okazują Jezusowi współczucie podczas drogi krzyżowej[16]: wszystkie te postaci przedstawia tylko ten Ewangelista.

Wiele dzisiaj zawdzięczamy św. Łukaszowi. „Ty jeden – napisze przyszły papież Jan Paweł I – pozostawiłeś nam opis narodzenia i dzieciństwa Chrystusa, które słyszymy czytane w Boże Narodzenie z wciąż nowym wzruszeniem. Zwłaszcza jedno krótkie zdanie przykuwa moją uwagę: Owinęła go w pieluszki i położyła w żłobie. Jest to zdanie, które zrodziło wszystkie szopki świata i tysiące wspaniałych obrazów”[17]. Ten Ewangelista pozwolił nam towarzyszyć Świętej Rodzinie w Betlejem i w jej życiu codziennym wśród mieszkańców Nazaretu.

Zastanówmy się dzisiaj i my nad ludzką doskonałością, z jaką powinniśmy wykonywać swoją pracę, choćby nam się wydawało, że nie ma ona wielkiego znaczenia. Dobrze wykonana praca nie przemija bez śladu i można ją ofiarować Bogu, który przyjmuje ją jako dar. Praca wykonana bez wysiłku, bez zainteresowania, bez dbałości o drobne rzeczy nie zasługuje na miano ludzkiej i nie zachowa się ani u Boga, ani u ludzi. Zastanówmy się dzisiaj, jak doprowadzamy do końca rozpoczęte prace, to, co mamy codziennie ofiarować Panu.

35.2 W Ewangelii według św. Łukasza znajdujemy podstawowe nauczanie Pana o pokorze, szczerości, ubóstwie, pokucie, codziennym przyjmowaniu krzyża, o potrzebie wdzięczności... Wielka miłość do Najświętszej Maryi Panny każe nam dzisiaj dziękować temu świętemu Ewangeliście za to, że potrafił przedstawić wielkość i piękno Jej duszy z wyborną delikatnością. Dlatego z dawien dawna nazywa się go malarzem Najświętszej Maryi Panny[18]. Stąd później przypisywano mu niektóre rzeźby i obrazy Matki Boskiej. W każdym bądź razie Ewangelia św. Łukasza jest niezastąpiona dla poznania i nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny. Ona też posłużyła jako natchnienie dla znacznej części sztuki chrześcijańskiej. Żadna postać ewangeliczna – poza Jezusem – nie jest tu opisana z taką miłością i podziwem jak Najświętsza Maryja Panna. Natchniony przez Ducha Świętego Ewangelista ukazuje nam dary i wierną współpracę Najświętszej Maryi Panny: jest Ona pełna łaski, Pan jest z Nią, poczęła za sprawą Ducha Świętego, była Matką Jezusa, nie przestając być Dziewicą, ściśle zjednoczona z odkupieńczą tajemnicą Krzyża będzie błogosławiona przez wszystkie pokolenia, gdyż Wszechmogący uczynił Jej wielkie rzeczy. Słusznie owa kobieta z tłumu z entuzjazmem i w wymowny sposób wychwala Matkę Jezusa. Św. Łukasz poucza nas też o wiernej odpowiedzi Maryi: z pokorą przyjmuje zapowiedź Archanioła co do swojej godności Matki Bożej; z oddaniem przyjmuje plany Boże; z pośpiechem zdąża pomagać innym... Dwukrotnie[19] ukazuje nam Matkę Bożą, która rozważa te rzeczy w sercu swoim... Tę wiedzę mogła przekazać mu tylko Matka Najświętsza, gdy otworzyła przed nim swoje serce.


Prośmy św. Łukasza, żeby inni ludzie poznali nabożeństwo do Najświętszej Panny, niewyczerpane bogactwo Jej duszy. Zwłaszcza w tym miesiącu starajmy się szerzyć zwyczaj odmawiania Różańca, który wyjednuje tyle łask z nieba.

35.3 Uczcijmy pamięć św. Łukasza, kontemplując pociągającą i dodającą otuchy postać Zbawiciela, którą On nam przedstawia. A rozważając Dzieje Apostolskie – Ewangelię o Duchu Świętym, jak się je nazywa – prośmy go o radość i ducha apostolskiego naszych pierwszych braci w wierze, które tam są przedstawione.

Według dawnego zwyczaju chrześcijańskiego, kiedy ktoś znajdował się w potrzebie lub miał wątpliwości, otwierał Ewangelię i czytał pierwszy napotkany wzrokiem wiersz. Często nie znajdowano bezpośredniej odpowiedzi, ale zawsze odzyskiwano spokój i pogodę ducha; spotykano się z Jezusem. Wychodziła z Niego wielka moc i uzdrawiała wszystkich[20]mówi Ewangelista Marek. A ta moc wychodzi z Jezusa, ilekroć nawiązujemy z Nim kontakt. Dzieło św. Łukasza, natchnione przez Boga, uczy nas zachowywania tej bezpośredniej więzi z Panem, zachęca nas do częstego uciekania się do Jego miłosierdzia, do traktowania Go jako wiernego Przyjaciela, który oddał za nas swoje życie. Równocześnie pozwala nam zagłębić się w tajemnicę Jezusa, zwłaszcza dzisiaj, kiedy krąży tyle mylnych poglądów na najważniejszy od dwudziestu wieków temat dla ludzkości: na temat Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który jest kamieniem węgielnym, fundamentem każdego człowieka. Żadna z lektur nie jest w stanie tak przybliżyć nam Boga, jak księga napisana z natchnienia Bożego. Dlatego w Ewangelii winniśmy osiągać najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa[21], jak napisał św. Paweł do Filipian, „gdyż nie znać Pisma, to nie znać Chrystusa”[22].

„Wchodźcie w nowe tysiąclecie z księgą Ewangelii! Niech nie zabraknie jej w żadnym polskim domu! Czytajcie i medytujcie! Pozwólcie, by Chrystus mówił”[23]. Ewangelia powinna być pierwszą księgą chrześcijanina, ponieważ jest rzeczą konieczną poznanie Chrystusa; powinniśmy na Niego patrzeć i przyglądać się Mu aż do poznania wszystkich Jego przymiotów. „Kiedy otwierasz Ewangelię, pomyśl, że nie tylko powinieneś znać to, co ona przekazuje – dzieła i słowa Chrystusa – lecz także tym żyć. Wszystko, wszystkie szczegóły zostały tu zebrane, abyś to wcielał w konkretnych okolicznościach twojego życia. – Pan wezwał nas, katolików, abyśmy szli za Nim z bliska. W tym świętym Tekście odnajdziesz życie Jezusa, lecz prócz tego winieneś też odnaleźć swoje własne życie. Naucz się również ty, jak Apostoł pełen miłości, pytać: «Panie, co chcesz, abym uczynił... » – A wtedy usłyszysz w swojej duszy wyraźną odpowiedź: Wolę Bożą. Bierz więc codziennie do ręki Ewangelię, czytaj ją i żyj nią jak konkretną regułą. – Tak postępowali święci”[24].

Św. Łukasz, który zapewne tyle razy rozważał wydarzenia, o których pisze, nauczy nas kochać Ewangelię tak, jak czynili to pierwsi chrześcijanie. W niej znajdziemy „pokarm duszy oraz źródło czyste i stałe życia duchowego”[25].

 

* Św. Łukasz Ewangelista urodził się w Antiochii w rodzinie pogańskiej. Według wielu oznak był lekarzem. Nawrócił się około roku 40. Towarzyszył św. Pawłowi w drugiej podróży apostolskiej i był u jego boku aż do końca życia Apostoła. Jako autor trzeciej Ewangelii i Dziejów Apostolskich najlepiej dał nam poznać dziecięctwo Jezusa i zapisał niektóre najbardziej wzruszające przypowieści o miłosierdziu Bożym.


[1] Antyfona na wejście, por. Iz 52,7.
[2] Łk 1,3.
[3] Łk 1,2.
[4] Św. Hieronim, Listy, 20, 4.
[5] Łk 19,10.
[6] Łk 7,36-50.
[7] Łk 19,1-10.
[8] Łk 22,61.
[9] Łk 23,14.
[10] Łk 23,34.
[11] Łk 7,11-17.
[12] Łk 7,36-50.
[13] Łk 8,1-3.
[14] Łk 10,38-42.
[15] Łk 13,10-17.
[16] Łk 23,27-32.
[17] A. Luciani, Listy do sławnych postaci, Warszawa 1996, s. 209.
[18] Euzebiusz, Historia kościelna, II, 43.
[19] Łk 2,19.51.
[20] Łk 6,19.
[21] Flp 3,8.
[22] Św. Hieronim, Komentarze do Proroka Izajasza, wstęp: PL 24.
[23] Św. Jan Paweł II, Homilia, Pelplin, 6 VI 1999.
[24] Św. Josemaría Escrivá, Kuźnia, 754.
[25] Sobór Watykański II, Konstytucja dogmatyczna Dei Verbum, 21
Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności