szukaj
Wyślij rozważanie na email
:
Rozważania na każdy dzień

poniedziałek, 24 lutego 2020

Siódmy Tydzień Zwykły – Poniedziałek
55. MODLITWA O WIĘKSZĄ WIARĘ

           1. Uzdrowienie epileptyka. Wiara darem Bożym.
           2. Rola sakramentu pokuty w zbliżaniu człowieka do Boga.
           3. Wiara i modlitwa.

55.1 Ewangelia z dzisiejszej Mszy świętej opowiada o tym, jak Jezus uzdrowił epileptyka. Gdy przybył na miejsce, gdzie oczekiwali Go uczniowie, był tam także pewien ojciec z chorym synem, a także grupa uczonych w Piśmie i wielka rzesza innych ludzi.

     więcej..

wtorek, 25 lutego 2020

Siódmy Tydzień Zwykły – Wtorek
56. PAN – KRÓLEM NAD KRÓLAMI

1. Zapowiedź przyjścia i triumfu Mesjasza w Psalmach. Ponadczasowe znaczenie Psalmów.
2. Przyczyny buntu ludzi wobec Boga. Przebłaganie za odrzucenie Boga.
3. Poczucie dziecięctwa Bożego źródłem męstwa chrześcijanina.

56.1 Na przestrzeni wielu pokoleń psalmy pomagały ludziom w ich prośbach o pomoc Bożą, w dziękczynieniu, uwielbieniu i przebłaganiu. Sam Pan w ostatnich chwilach swego życia posłużył się psalmem, by zwrócić się do swego Ojca niebieskiego.
     więcej..

środa, 26 lutego 2020

Wielki Post – Środa Popielcowa
1. NAWRÓCENIE I POKUTA

1. Wezwanie do nawrócenia i pokuty. Rozpocząć od nawrócenia serca.
2. Uczynki pokutne: częsta spowiedź, umartwienie, jałmużna.
3. Wielki Post okresem większego zbliżenia się do Pana.

1.1 Rozpoczyna się Wielki Post, okres pokuty i odnowy wewnętrznej przygotowujący do Paschy Pańskiej. Liturgia Kościoła wzywa nas nieustannie do oczyszczania duszy i rozpoczynania od nowa. Wzywa nas do porzucenia rozrywek i podjęcia pokuty...

     więcej..

czwartek, 27 lutego 2020

Wielki Post – Czwartek po Popielcu
2. CODZIENNY KRZYŻ

1. Nie ma prawdziwego chrześcijaństwa bez krzyża. Krzyż Pański źródłem radości i pokoju.
2. Krzyż w codziennych drobnych rzeczach.
3. Ofiarowanie przeciwności. Umartwienia w drobnych sprawach.

2.1 Wczoraj rozpoczął się Wielki Post, a dzisiaj Ewangelia mszalna przypomina nam, że kroczenie za Chrystusem wymaga dźwigania własnego Krzyża: Potem mówił do nich wszystkich: „Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje.

     więcej..

piątek, 28 lutego 2020

Wielki Post – Piątek po Popielcu
3. CZAS POKUTY

1. Post i inne przejawy pokuty w nauczaniu Jezusa i w życiu Kościoła.
2. Kontemplowanie Najświętszego Człowieczeństwa naszego Pana podczas Drogi Krzyżowej.
3. Umartwienia bierne. Znaczenie ducha pokuty w umartwieniu wyobraźni, rozumu i pamięci.

3.1 ...Post był wówczas, i będzie zawsze, kolejnym wyrazem ducha pokuty, którego Bóg domaga się od człowieka. „W Starym Testamencie z coraz to większym bogactwem odsłania się religijne znaczenie pokuty jako osobistego aktu religijnego, który ma na celu miłość i oddanie się Bogu.

     więcej..

sobota, 29 lutego 2020

Wielki Post – Sobota po Popielcu
4. RATOWAĆ TO, CO ZGINĘŁO

       1. Powołanie celnika Mateusza. Jezus Lekarzem całej ludzkości. Pokora niezbędna w leczeniu.
       2. Skuteczność sakramentu pokuty.
       3. Nadzieja w Panu, gdy odczuwamy własne słabości. Nadzieja w apostolstwie.

4.1 Ewangelia dzisiejszej Mszy świętej opowiada o powołaniu celnika Mateusza (Lewiego): o wezwaniu go przez Pana i jego natychmiastowej odpowiedzi. On zostawił wszystko, wstał i z Nim poszedł. Nowy Apostoł chciał okazać wdzięczność Jezusowi poprzez ucztę, którą święty Łukasz nazywa wielką.

     więcej..

12. ŚW. WINCENTY PALLOTI *

           1. Robotnicy winnicy Pańskiej.
           2. Apostolstwo wymaga twórczej inicjatywy.
           3. Trwać z Maryją i apostołami w Wieczerniku.

12.1 Gdy [Gospodarz] wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: Idźcie i wy do mojej winnicy (Mt 20, 3-4). „To wezwanie dotyczy nie tylko biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic, ale wszystkich, także świeckich, których Bóg wzywa osobiście, powierzając im do spełnienia misję w Kościele i w świecie”[1].

Pan Bóg posłużył się świętymi, by w różnych okresach dziejów, w różnych godzinach, wyjść na rynek i angażować Lud Boży w pracy w jego winnicy. Nie wystarczy jednak czuć się „robotnikiem winnicy Pańskiej”, trzeba faktycznie być dobrym robotnikiem, czyli takim, który solidnie pracuje. Niestety, nie tylko mało jest robotników w winnicy, ale i ci, którzy są, często są nimi tylko z nazwy.

Św. Wincentemu Pallottiemu przyszło żyć i działać w Rzymie w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku. Był kapłanem diecezji rzymskiej, diecezji papieża. Swoją troską duszpasterską przekraczał powierzone mu obowiązki. Obejmował nią wiele dziedzin: był otwarty na biednych i opuszczonych, niezmordowanie spowiadał, głosił konferencje dla osób zakonnych, prowadził misje w parafiach, organizował chrześcijańską formację młodzieży, dorosłych i duchowych, otwierał i wspomagał sierocińce, propagował apostolstwo prasy, wspomagał działalność misyjną. „Pracował niestrudzenie nad odwagą wiary i nad rozpaleniem miłości wśród wszystkich katolików, by stali się apostołami Chrystusa, gorliwymi świadkami wiary i prawdziwego oddania braciom, szczególnie ubogim i potrzebującym”[2].

Wszystkich wiernych, z którymi miał kontakt w sposób szczególny mobilizował do pracy w winnicy Pańskiej, czyli do apostolstwa. Dlatego to papież Bł. Paweł VI powiedział o nim, że „był zwiastunem przyszłości. Prawie o sto lat uprzedził on odkrycie następującego faktu (…), czyli tej formy życia chrześcijańskiego, które włącza laikat – drogą dobrowolnego zaangażowania – do dzieła ewangelizacji, budowania i uświęcania: tego dzieła, które na podstawie specjalnego mandatu powierzone zostało hierarchii kościelnej. W ten sposób zbudowany został pomost pomiędzy duchowieństwem a laikatem, który odtąd już będzie jedną z najbardziej uczęszczanych dróg duchowości współczesnej, tych mianowicie, co otwierają największe nadzieje przed Kościołem Bożym”[3].

12.2. Wstąp na górę wysoką, Ty, który niesiesz dobrą nowinę Syjonowi. Podnieś mocno Twój głos, zwiastunie dobrej nowiny w mieście Świętym[4]. Słowa dzisiejszej liturgii zachęcają nas do zatrzymania się jeszcze raz nad naszym byciem w winnicy Pańskiej. Zostaliśmy do niej wezwani, aby w niej pracować, i to ostro, znosząc ciężar spiekoty dnia. Dziś, tak jak za czasów św. Wincentego, nie brakuje trudności w głoszeniu dobrej nowiny. Ale dysponujemy też nowymi możliwościami pozwalającymi dotrzeć do ludzi z orędziem Chrystusa. Św. Wincenty był świadom tego, że od pracowników swej winnicy Pan oczekuje inicjatywy i pomysłowości, jak szukać nowych dróg, aby głosić Chrystusa.

Te nowe możliwości zaistniałe w naszym zglobalizowanym świecie Św. Jan Paweł II nazwał „współczesnymi areopagami”. Nawiązał tym samym do wydarzenia z życia św. Pawła. Przepowiadał on Chrystusa w wielu miejscach. Przybywszy do Aten, udał się na areopag, gdzie głosił Ewangelię posługując się językiem odpowiednim i zrozumiałym w tym środowisku. Areopag był wówczas ośrodkiem kultury wykształconych ateńczyków. Dziś można go uznać za symbol nowych miejsc, w których należy głosić Ewangelię. Szczególnym miejscem, by głosić Chrystusa to „świat środków przekazu, który jednoczy ludzkość i czyni z niej, jak to się określa ‘światową wioskę’” [5] .

Wydawanie i promowanie dobrych książek, jak za czasów św. Wincentego Pallottiego, nadal jest ważnym i skutecznym apostolstwem. Jednak dla wielkiej rzeszy ludzi głównym źródłem informacji i formacji, przewodnikiem i natchnieniem w zachowaniach indywidualnych, rodzinnych i społecznych są środki społecznego przekazu. Przede wszystkim to nowe pokolenia wzrastają w świecie warunkowym przez mass-media. Internet, gry komputerowe, kolorowe czasopisma, często mają na nich dużo większy wpływ niż rodzina, szkoła, czy Kościół.

Za przykładem św. Wincentego, który nie zniechęcał się wobec zastanych trudności i szukał nowych rozwiązań, by głosić Chrystusa, powinniśmy i my zastanowić się, jak działać w danych nam sytuacjach. Wszystkie pomysły są dobre i skutkują, od krótkiego tekstu na forum internetowym do zadbanego blogu, od listu do redakcji do krótkiego telefonu do radia.

Coraz więcej ludzi zawodowo pracuje w zawodach związanymi mniej lub bardziej z mediami: redaktorzy różnego typu, korektorzy, lektorzy, kamerzyści, fotografowie, dziennikarze, specjaliści od marketingu, informatycy, itd. Warto się zastanowić, czy i my nie możemy zawodowo zaangażować się w prace o tak wielkim wpływie społecznym.

W szczególny sposób powinniśmy zadbać o przyjaźń i apostolstwo wśród osób, które już tymi sprawami się zajmują i tworzą „nowe areopagi”. Apostolstwo wśród nich zaowocuje obficie. „Dla swego otoczenia jesteś – duszo apostolska – jak kamień, który wpadł do jeziora. – Od twego przykładu, od twoich słów rozchodzą się po wodzie kręgi... jeden i drugi, i trzeci... coraz więcej kręgów, coraz szerzej.

Czy zrozumiałeś teraz wielkość twojej misji?”[6].

12.3. Rozmyślania o rozwoju Kościoła prowadzą nas do pytania o sekret zapału apostolskiego i misyjnego pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Pomimo ubóstwa środków transportu i komunikacji, głoszenie Ewangelii dotarło w krótkim czasie do ówczesnych krańców ziemi. A chodziło o religię założoną przez Syna Człowieczego, który umarł na Krzyżu, która stał się zgorszeniem dla Żydów i głupstwem dla pogan! (por. 1 Kor 1, 23). U podstaw takiego dynamizmu misyjnego i apostolskiego była świętość pierwszych chrześcijan i pierwszych wspólnot. Ta świętość zrodziła się w Wieczerniku, gdzie pierwsza wspólnota otrzymała Ducha Świętego.

„Posłanie Chrystusa i Ducha Świętego - czytamy w katechizmie - wypełnia się w Kościele, Ciele Chrystusa i Świątyni Ducha Świętego. To wspólne posłanie włącza już idących za Chrystusem do Jego komunii z Ojcem w Duchu Świętym: Duch przygotowuje ludzi, uprzedza ich swoją łaską, aby pociągnąć ich do Chrystusa. On ukazuje im zmartwychwstałego Pana, przypomina im Jego słowa i otwiera ich umysły na zrozumienie Jego Śmierci i Jego Zmartwychwstania. Uobecnia im misterium Chrystusa, szczególnie w Eucharystii, aby pojednać ich z Bogiem i doprowadzić do komunii z Nim, aby przynosili „obfity owoc” (J 15, 5. 8. 16)”[7].

Wiemy, jak ważne dla św. Wincentego Palloniego były znaczenie i wartość Wieczernika. Zanim został kapłanem, powziął już postanowienie trwania na zawsze w Wieczerniku z Maryją i wszystkimi stworzeniami, aby otrzymać obfitość darów Ducha Świętego. Trwanie we wspólnocie i na modlitwie umacniało wśród nich wiarę i nadzieję, że Duch Święty przypomni im wszystko, gdyż Chrystus powiedział A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem (J 14, 26). Apostołowie, trwając wraz z Maryją oraz zebranymi tam niewiastami i uczniami w duchowym zespoleniu wokół apostolskiego posłannictwa Jezusa Chrystusa, otwarli swe umysły i serca na działanie Ducha Świętego. Duch Święty, Duch Jedności, Miłości i Mocy wyjaśnił im i umocnił ich w wierze w autentyczność osobistego i wspólnotowego charakteru posłannictwa samego Jezusa Chrystusa, nie tylko we wspólnocie swego Kościoła, lecz także w ich własnym życiu.

Czytamy w biografii św. Wincentego Pallottiego, że kiedy przechodził ulicami Rzymu, to ci, co otrzymali od niego dobrodziejstwa i ci, co go znali, zbliżali się, by ucałować jego rękę, ale on wtedy szybko wyciągał z rękawa wizerunek Matki Bożej i dawał do ucałowania, zachęcając do wzywania zawsze imienia Przenajświętszej Dziewicy, Ileż głośnych nawróceń grzeszników i ludzi stojących z dala od Kościoła przypisał on wstawiennictwu Maryi, wzywanej z ufnością i nieustanne naśladowanej[8]. Kończymy naszą dzisiejszą modlitwę prosząc Królową Apostołów o gorliwość apostolską dla całego Ludu Bożego. By, wszyscy czuli się wezwani do pracy w winnicy Pańskiej, i by nie zabrakło im pomysłów, aby tę pracę skuteczniej posuwać na przód.

* Św. Wincenty Pallottti urodził się w Rzymie w 1795 r. Wyświęcony na kapłana w 1818 roku, z bezgraniczną żarliwością podejmuje różne prace apostolskie, najpierw sam, a później z niewielkim zespołem duchownych i świeckich współpracowników założonego przez siebie w 1835 r. Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Umarł w 1850 r.. Rozwój dzieła Pallottiego nastąpił pod koniec XIX i na początku XX wieku. W roku 1950 Pius XII zaliczył Wincentego w poczet błogosławionych, a w roku 1963 Jan XXIII ogłosił go świętym.



[1] Św. Jan Paweł II, adhort. apost. Christifideles laici, 2.
[2] Św. Jan Paweł II, Homilia, 22 VI 1986.
[3] Ks. Cz. Parzyszek SAC, Pallotti. Prekursor apostolstwa świeckich, Ząbki 2005, s. 189.
[4] Mszał Rzymski, Wspomnienie św. Wincentego Palloniego, antyfona na wejście.
[5] Św. Jan Paweł II, enc. Redemptoris Missio, 37.
[6] Św. Josemaría Escrivá, Droga, 831.
[7] Katechizm Kościoła Katolickiego, 737
[8] Por. Św. Jan Paweł II, Przemówienie, 12 IV 1985.
Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności