szukaj
Wyślij rozważanie na email
:
Rozważania na każdy dzień

niedziela, 12 lipca 2020

Piętnasta Niedziela Zwykła
Rok A

19. PRZYPOWIEŚĆ O SIEWCY

1. Ziarno zasiane na drodze. Brak skupienia wewnętrznego uniemożliwia zjednoczenie z Bogiem.
2. Kamienie i ciernie. Potrzeba ofiary i wyrzeczenia w życiu nadprzyrodzonym.

3. Żyzna gleba. Odpowiedź na łaskę i jej owoce.

19.1 Św. Mateusz opowiada w dzisiejszej Ewangelii, jak Jezus siedział nad jeziorem, a wokół Niego zebrały się tak wielkie tłumy, aby Go słuchać, że wsiadł do łodzi, a ludzie stali na brzegu. Jezus usiadł i zaczął ich nauczać: Oto siewca wyszedł siać…
     więcej..

poniedziałek, 13 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Poniedziałek
22. RODZICE A POWOŁANIE DZIECI

1. Pełna wolność w kroczeniu za Chrystusem. Powołanie jest wielkim wyróżnieniem.
2. Pozostawienie rodziców, kiedy nadchodzi stosowny moment, jest prawem życia.

3. Pragnąć jak najlepiej dla dzieci.

22.1 Kto kocha ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto kocha syna lub córkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien – czytamy w dzisiejszej Ewangelii. Kiedy dobrowolnie decydujemy się, aby iść całkowicie za Panem... muszą ustąpić wówczas inne nasze plany...
     więcej..

wtorek, 14 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Wtorek
23. ŻAL ZA GRZECHY

1. Miasta cudów i ich mieszkańcy. Jezus przechodzi również obok nas.
2. Owoce, które przynosi żal za grzechy.
3. Prośba o dar skruchy. Uczynki pokutne.

23.1 Na miejsce swego pobytu po opuszczeniu Nazaretu, Jezus wybrał Kafarnaum.... Stamtąd Jego nauczanie rozchodziło się na Galileę i całą Palestynę. Jest wielce prawdopodobne, że Jezus zamieszkał w domu Piotra i że z niego uczynił bazę dla swoich wędrówek apostolskich po całym regionie.
     więcej..

środa, 15 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Środa
24. NASZ OJCIEC BÓG

1. Objawienie Ojca i Syna. Bóg zawsze jest przy nas.
2. Naśladować Jezusa, aby być dobrymi dziećmi Boga Ojca.

3. Dziecięctwo Boże pozwala utożsamić się z Chrystusem

24.1 Kiedy Mojżesz pasł owce swego teścia Jetry w pobliżu świętej góry Horeb, ukazał mu się Bóg w postaci krzewu, który płonął, ale się nie spalał. Tutaj otrzymał on najważniejsze zadanie swego życia – wyprowadzenia ludu wybranego z niewoli egipskiej i doprowadzenia go do Ziemi Obiecanej.
     więcej..

czwartek, 16 lipca 2020

3. NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY Z GÓRY KARMEL
WSPOMNIENIE

1. Miłość do Najświętszej Panny a szkaplerz karmelitański.
2. Szczególna pomoc i łaski Najświętszej Maryi Panny w chwili śmierci.
3. Szkaplerz symbolem szaty godowej.

3.1 Cześć i nabożeństwo do Matki Bożej z Karmelu sięga początków Zakonu Karmelitańskiego. Najdawniejsza tradycja wiąże Matkę Bożą z Karmelu z owym obłokiem małym,... który był ledwie widoczny ze szczytu Góry Karmel, gdzie prorok Eliasz błagał Pana, aby położył kres długiej suszy.

     więcej..

piątek, 17 lipca 2020

Piętnasty Tydzień Zwykły – Piątek
26. PASCHA PAŃSKA

1. Pascha żydowska.
2. Ostatnia Wieczerza Jezusa z uczniami. Prawdziwy Baranek Paschalny.

3. Msza święta centrum życia wewnętrznego.

26.1 Pascha była najbardziej uroczystym świętem żydowskim. Święto to zostało ustanowione przez Boga na pamiątkę wyjścia narodu żydowskiego z Egiptu, aby pamiętał on o wyzwoleniu z niewoli, której wcześniej został poddany.
     więcej..

12. ŚW. WINCENTY PALLOTI *

           1. Robotnicy winnicy Pańskiej.
           2. Apostolstwo wymaga twórczej inicjatywy.
           3. Trwać z Maryją i apostołami w Wieczerniku.

12.1 Gdy [Gospodarz] wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: Idźcie i wy do mojej winnicy (Mt 20, 3-4). „To wezwanie dotyczy nie tylko biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic, ale wszystkich, także świeckich, których Bóg wzywa osobiście, powierzając im do spełnienia misję w Kościele i w świecie”[1].

Pan Bóg posłużył się świętymi, by w różnych okresach dziejów, w różnych godzinach, wyjść na rynek i angażować Lud Boży w pracy w jego winnicy. Nie wystarczy jednak czuć się „robotnikiem winnicy Pańskiej”, trzeba faktycznie być dobrym robotnikiem, czyli takim, który solidnie pracuje. Niestety, nie tylko mało jest robotników w winnicy, ale i ci, którzy są, często są nimi tylko z nazwy.

Św. Wincentemu Pallottiemu przyszło żyć i działać w Rzymie w pierwszej połowie dziewiętnastego wieku. Był kapłanem diecezji rzymskiej, diecezji papieża. Swoją troską duszpasterską przekraczał powierzone mu obowiązki. Obejmował nią wiele dziedzin: był otwarty na biednych i opuszczonych, niezmordowanie spowiadał, głosił konferencje dla osób zakonnych, prowadził misje w parafiach, organizował chrześcijańską formację młodzieży, dorosłych i duchowych, otwierał i wspomagał sierocińce, propagował apostolstwo prasy, wspomagał działalność misyjną. „Pracował niestrudzenie nad odwagą wiary i nad rozpaleniem miłości wśród wszystkich katolików, by stali się apostołami Chrystusa, gorliwymi świadkami wiary i prawdziwego oddania braciom, szczególnie ubogim i potrzebującym”[2].

Wszystkich wiernych, z którymi miał kontakt w sposób szczególny mobilizował do pracy w winnicy Pańskiej, czyli do apostolstwa. Dlatego to papież Bł. Paweł VI powiedział o nim, że „był zwiastunem przyszłości. Prawie o sto lat uprzedził on odkrycie następującego faktu (…), czyli tej formy życia chrześcijańskiego, które włącza laikat – drogą dobrowolnego zaangażowania – do dzieła ewangelizacji, budowania i uświęcania: tego dzieła, które na podstawie specjalnego mandatu powierzone zostało hierarchii kościelnej. W ten sposób zbudowany został pomost pomiędzy duchowieństwem a laikatem, który odtąd już będzie jedną z najbardziej uczęszczanych dróg duchowości współczesnej, tych mianowicie, co otwierają największe nadzieje przed Kościołem Bożym”[3].

12.2. Wstąp na górę wysoką, Ty, który niesiesz dobrą nowinę Syjonowi. Podnieś mocno Twój głos, zwiastunie dobrej nowiny w mieście Świętym[4]. Słowa dzisiejszej liturgii zachęcają nas do zatrzymania się jeszcze raz nad naszym byciem w winnicy Pańskiej. Zostaliśmy do niej wezwani, aby w niej pracować, i to ostro, znosząc ciężar spiekoty dnia. Dziś, tak jak za czasów św. Wincentego, nie brakuje trudności w głoszeniu dobrej nowiny. Ale dysponujemy też nowymi możliwościami pozwalającymi dotrzeć do ludzi z orędziem Chrystusa. Św. Wincenty był świadom tego, że od pracowników swej winnicy Pan oczekuje inicjatywy i pomysłowości, jak szukać nowych dróg, aby głosić Chrystusa.

Te nowe możliwości zaistniałe w naszym zglobalizowanym świecie Św. Jan Paweł II nazwał „współczesnymi areopagami”. Nawiązał tym samym do wydarzenia z życia św. Pawła. Przepowiadał on Chrystusa w wielu miejscach. Przybywszy do Aten, udał się na areopag, gdzie głosił Ewangelię posługując się językiem odpowiednim i zrozumiałym w tym środowisku. Areopag był wówczas ośrodkiem kultury wykształconych ateńczyków. Dziś można go uznać za symbol nowych miejsc, w których należy głosić Ewangelię. Szczególnym miejscem, by głosić Chrystusa to „świat środków przekazu, który jednoczy ludzkość i czyni z niej, jak to się określa ‘światową wioskę’” [5] .

Wydawanie i promowanie dobrych książek, jak za czasów św. Wincentego Pallottiego, nadal jest ważnym i skutecznym apostolstwem. Jednak dla wielkiej rzeszy ludzi głównym źródłem informacji i formacji, przewodnikiem i natchnieniem w zachowaniach indywidualnych, rodzinnych i społecznych są środki społecznego przekazu. Przede wszystkim to nowe pokolenia wzrastają w świecie warunkowym przez mass-media. Internet, gry komputerowe, kolorowe czasopisma, często mają na nich dużo większy wpływ niż rodzina, szkoła, czy Kościół.

Za przykładem św. Wincentego, który nie zniechęcał się wobec zastanych trudności i szukał nowych rozwiązań, by głosić Chrystusa, powinniśmy i my zastanowić się, jak działać w danych nam sytuacjach. Wszystkie pomysły są dobre i skutkują, od krótkiego tekstu na forum internetowym do zadbanego blogu, od listu do redakcji do krótkiego telefonu do radia.

Coraz więcej ludzi zawodowo pracuje w zawodach związanymi mniej lub bardziej z mediami: redaktorzy różnego typu, korektorzy, lektorzy, kamerzyści, fotografowie, dziennikarze, specjaliści od marketingu, informatycy, itd. Warto się zastanowić, czy i my nie możemy zawodowo zaangażować się w prace o tak wielkim wpływie społecznym.

W szczególny sposób powinniśmy zadbać o przyjaźń i apostolstwo wśród osób, które już tymi sprawami się zajmują i tworzą „nowe areopagi”. Apostolstwo wśród nich zaowocuje obficie. „Dla swego otoczenia jesteś – duszo apostolska – jak kamień, który wpadł do jeziora. – Od twego przykładu, od twoich słów rozchodzą się po wodzie kręgi... jeden i drugi, i trzeci... coraz więcej kręgów, coraz szerzej.

Czy zrozumiałeś teraz wielkość twojej misji?”[6].

12.3. Rozmyślania o rozwoju Kościoła prowadzą nas do pytania o sekret zapału apostolskiego i misyjnego pierwszych wspólnot chrześcijańskich. Pomimo ubóstwa środków transportu i komunikacji, głoszenie Ewangelii dotarło w krótkim czasie do ówczesnych krańców ziemi. A chodziło o religię założoną przez Syna Człowieczego, który umarł na Krzyżu, która stał się zgorszeniem dla Żydów i głupstwem dla pogan! (por. 1 Kor 1, 23). U podstaw takiego dynamizmu misyjnego i apostolskiego była świętość pierwszych chrześcijan i pierwszych wspólnot. Ta świętość zrodziła się w Wieczerniku, gdzie pierwsza wspólnota otrzymała Ducha Świętego.

„Posłanie Chrystusa i Ducha Świętego - czytamy w katechizmie - wypełnia się w Kościele, Ciele Chrystusa i Świątyni Ducha Świętego. To wspólne posłanie włącza już idących za Chrystusem do Jego komunii z Ojcem w Duchu Świętym: Duch przygotowuje ludzi, uprzedza ich swoją łaską, aby pociągnąć ich do Chrystusa. On ukazuje im zmartwychwstałego Pana, przypomina im Jego słowa i otwiera ich umysły na zrozumienie Jego Śmierci i Jego Zmartwychwstania. Uobecnia im misterium Chrystusa, szczególnie w Eucharystii, aby pojednać ich z Bogiem i doprowadzić do komunii z Nim, aby przynosili „obfity owoc” (J 15, 5. 8. 16)”[7].

Wiemy, jak ważne dla św. Wincentego Palloniego były znaczenie i wartość Wieczernika. Zanim został kapłanem, powziął już postanowienie trwania na zawsze w Wieczerniku z Maryją i wszystkimi stworzeniami, aby otrzymać obfitość darów Ducha Świętego. Trwanie we wspólnocie i na modlitwie umacniało wśród nich wiarę i nadzieję, że Duch Święty przypomni im wszystko, gdyż Chrystus powiedział A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem (J 14, 26). Apostołowie, trwając wraz z Maryją oraz zebranymi tam niewiastami i uczniami w duchowym zespoleniu wokół apostolskiego posłannictwa Jezusa Chrystusa, otwarli swe umysły i serca na działanie Ducha Świętego. Duch Święty, Duch Jedności, Miłości i Mocy wyjaśnił im i umocnił ich w wierze w autentyczność osobistego i wspólnotowego charakteru posłannictwa samego Jezusa Chrystusa, nie tylko we wspólnocie swego Kościoła, lecz także w ich własnym życiu.

Czytamy w biografii św. Wincentego Pallottiego, że kiedy przechodził ulicami Rzymu, to ci, co otrzymali od niego dobrodziejstwa i ci, co go znali, zbliżali się, by ucałować jego rękę, ale on wtedy szybko wyciągał z rękawa wizerunek Matki Bożej i dawał do ucałowania, zachęcając do wzywania zawsze imienia Przenajświętszej Dziewicy, Ileż głośnych nawróceń grzeszników i ludzi stojących z dala od Kościoła przypisał on wstawiennictwu Maryi, wzywanej z ufnością i nieustanne naśladowanej[8]. Kończymy naszą dzisiejszą modlitwę prosząc Królową Apostołów o gorliwość apostolską dla całego Ludu Bożego. By, wszyscy czuli się wezwani do pracy w winnicy Pańskiej, i by nie zabrakło im pomysłów, aby tę pracę skuteczniej posuwać na przód.

* Św. Wincenty Pallottti urodził się w Rzymie w 1795 r. Wyświęcony na kapłana w 1818 roku, z bezgraniczną żarliwością podejmuje różne prace apostolskie, najpierw sam, a później z niewielkim zespołem duchownych i świeckich współpracowników założonego przez siebie w 1835 r. Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Umarł w 1850 r.. Rozwój dzieła Pallottiego nastąpił pod koniec XIX i na początku XX wieku. W roku 1950 Pius XII zaliczył Wincentego w poczet błogosławionych, a w roku 1963 Jan XXIII ogłosił go świętym.



[1] Św. Jan Paweł II, adhort. apost. Christifideles laici, 2.
[2] Św. Jan Paweł II, Homilia, 22 VI 1986.
[3] Ks. Cz. Parzyszek SAC, Pallotti. Prekursor apostolstwa świeckich, Ząbki 2005, s. 189.
[4] Mszał Rzymski, Wspomnienie św. Wincentego Palloniego, antyfona na wejście.
[5] Św. Jan Paweł II, enc. Redemptoris Missio, 37.
[6] Św. Josemaría Escrivá, Droga, 831.
[7] Katechizm Kościoła Katolickiego, 737
[8] Por. Św. Jan Paweł II, Przemówienie, 12 IV 1985.
Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności