szukaj
Wyślij rozważanie na email
:
Rozważania na każdy dzień

wtorek, 02 czerwca 2020

Dziewiąty Tydzień Zwykły – Wtorek
74. ODDAĆ CESARZOWI CO CESARSKIE

1. Sprawa płacenia podatku Cezarowi. Niezależność wspólnoty politycznej i Kościoła.
2. Oddać Cezarowi co cesarskie. Przykładne wypełnianie obowiązków życia publicznego w duchu chrześcijańskim.
3. Oddać Bogu co boskie. Miłość Boga i bliźnich oraz przyładne wypełnianie obowiązków.

74.1 Dzisiejsza Ewangelia powiada, że do Jezusa przyszli faryzeusze, chcąc podchwycić Go w mowie, aby mieć Go o co oskarżyć. W tym celu zapytali obłudnie, czy wolno płacić podatek cezarowi. Chodziło o podatek, jaki wszyscy Żydzi powinni byli płacić Rzymowi...
     więcej..

środa, 03 czerwca 2020

Dziewiąty Tydzień Zwykły – Środa
75. ZMARTWYCHWSTANIE CIAŁA

1. Prawda o zmartwychwstaniu w Starym i Nowym Testamencie.
2. Cechy ciał po zmartwychwstaniu. Troska o zdrowie i godność ciała.
3. Jedność duszy i ciała. Ciała ludzkie jako członki Chrystusa.

75.1 Podeszli do Jezusa saduceusze, którzy nie wierzyli w zmartwychwstanie, chcąc wprawić Go w zakłopotanie. Według dawnego prawa Mojżeszowego, jeżeli mężczyzna umierał nie pozostawiając dzieci, jego brat winien był dopełnić obowiązku lewiratu...
     więcej..

czwartek, 04 czerwca 2020

Czwartek po Zesłaniu Ducha Świętego
44. JEZUSA CHRYSTUSA,
NAJWYŻSZEGO i WIECZNEGO KAPŁANA

           1. Jezus Najwyższym Kapłanem na zawsze.
           2. Kapłańska dusza wszystkich chrześcijan. Godność kapłaństwa.
           3. Kapłan narzędziem jedności.

44.1 .. .List do Hebrajczyków dokładnie określa kapłana, mówiąc, że jest on spomiędzy ludzi brany, dla ludzi jest ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Dlatego kapłan, jako pośrednik między Bogiem i ludźmi, jest ściśle związany ze składaną Ofiarą...

     więcej..

piątek, 05 czerwca 2020

Dziewiąty Tydzień Zwykły – Piątek

77. ANIOŁ STRÓŻ

1. Pomoc Archanioła Rafała udzielona Tobiaszowi. Stała obecność Anioła Stróża.
2. Nabożeństwo do Anioła Stróża. Jego pomoc w zwyczajnym życiu i w apostolstwie.

3. Obcowanie i przyjaźń z Aniołem Stróżem.

77.1 Oprócz stworzenia świata widzialnego i człowieka Bóg zechciał także rozlać swą dobroć, powołując do istnienia anioły – stworzenia czysto duchowe o bardzo wysokim stopniu doskonałości. Aniołowie, czyste duchy, pozbawione elementu materialnego i cielesnego, są najdoskonalszymi stworzeniami.

     więcej..

sobota, 06 czerwca 2020

Dziewiąty Tydzień Zwykły – Sobota
78. WARTOŚĆ DROBNYCH RZECZY

1. Wdowi grosz. Rzeczywista wartość rzeczy i uczynków.
2. Miłość nadaje wartość temu, co małe i nieznaczące. Wierność w rzeczach małych.

3. Świętość utkana z drobiazgów. Wzrastanie w cnotach.

78.1 W Ewangelii z Mszy świętej, św. Marek opowiada, jak Jezus usiadł w świątyni naprzeciw skarbony i przypatrywał się ludziom wrzucającym do niej drobne pieniądze. Działo się to w jednym z przedsionków, zwanym Pokojem skarbu lub salą ofiar, w czasie, gdy bliskie już były dni Męki.

     więcej..

niedziela, 07 czerwca 2020

Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego
45. NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCY

UROCZYSTOŚĆ

1. Objawienie tajemnicy Trójcy Świętej.
              2. Obcowanie z każdą z Osób Boskich.
              3. Modlitwa do Przenajświętszej Trójcy.

45.1 ...Po upamiętnieniu tajemnic zbawienia ... liturgia przedkłada nam centralną tajemnicę naszej wiary: Najświętszą Trójcę, źródło wszystkich darów i łask, niewypowiedzianą tajemnicę wewnętrznego życia Boga.

     więcej..

Piętnasty Tydzień Zwykły – Środa
24. NASZ OJCIEC BÓG

1. Objawienie Ojca i Syna. Bóg zawsze jest przy nas.
2. Naśladować Jezusa, aby być dobrymi dziećmi Boga Ojca.
3. Dziecięctwo Boże pozwala utożsamić się z Chrystusem

24.1 Kiedy Mojżesz pasł owce swego teścia Jetry w pobliżu świętej góry Horeb, ukazał mu się Bóg w postaci krzewu, który płonął, ale się nie spalał. Tutaj otrzymał on najważniejsze zadanie swego życia – wyprowadzenia ludu wybranego z niewoli egipskiej i doprowadzenia go do Ziemi Obiecanej. Gwarancją tego przedsięwzięcia były słowa Pana: Ja będę z tobą (Wj 3, 12). Wówczas jeszcze Mojżesz nie mógł sobie wyobrazić, do jakiego stopnia Pan miał być z nim i jego ludem pośród czekających przeciwności i prób.

Także my – z powodu naszego ludzkiego ograniczenia – nie wiemy, do jakiego stopnia Bóg jest z nami we wszystkich momentach naszego życia. Ta bliskość jest największa wtedy, kiedy kroczymy drogą świętości. Wówczas On, jak ojciec, czuwa nad swoimi małymi dziećmi. Jezus, doskonały Bóg i doskonały Człowiek, ustawicznie przypomina nam w Ewangelii o bliskości Boga w naszym życiu, o Jego ojcowskiej miłości. Jedynie On mógł tak mówić, gdyż Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić (Mt 11, 27). Syn zna Ojca tą samą wiedzą, jaką Ojciec zna Syna. Nie może być doskonalszej zażyłości. Ta tożsamość wiedzy i poznania zakłada jedność Boskiej natury. Tymi słowy Jezus potwierdza swoje bóstwo.

Jako Syn współistotny Ojcu objawia nam, kim jest Bóg Ojciec w stosunku do nas, i w swojej dobroci udziela nam darów Ducha Świętego. To bowiem jest istota Jego objawienia się ludziom – tajemnica Trójcy Przenajświętszej, a wraz z nią i w niej wspaniałość ojcostwa Bożego. Ostatniej nocy, kiedy w atmosferze Wieczernika następuje podsumowanie tego, czym były owe lata poświęcenia i głębokich zwierzeń, Jezus oświadcza: Objawiłem imię Twoje ludziom, których Mi dałeś ze świata (J 17, 6). „Objawić imię” oznacza ukazać sposób istnienia, istotę kogoś. Pan dał nam poznać głębię tajemnicy Trójcy Świętej – ojcostwo Boże, które zawsze jest bliskie ludziom. Jezus niezliczone razy w swoich rozmowach osobistych i w nauczaniu tłumów tytułuje Boga Ojcem. Mówi dokładnie o dobroci Ojca, który wynagradza najdrobniejszy uczynek, bierze pod uwagę wszelkie dobro, jakie czynimy, nawet to, którego nikt nie widzi, jest tak wielkoduszny, że rozlewa swe dary na sprawiedliwych i niesprawiedliwych, zawsze z troską i opatrznością podchodzi do naszych potrzeb. Ojciec nigdy nie oddala się od nas i, podobnie jak ojciec ziemski, jest przy swoim małym dziecku nie tylko w chwilach niebezpieczeństwa. Jeśli będziemy starali się podobać Mu we wszystkim, zawsze znajdziemy Go u swego boku: „Kiedy naprawdę pokochasz wolę Bożą, nigdy – nawet w chwilach największych wstrząsów – nie stracisz sprzed oczu tego, że nasz Ojciec Niebieski jest zawsze blisko, bardzo blisko, u twego boku, ze swą Miłością wieczną, ze swą nieskończoną czułością”[1].

24.2 Bóg nie tylko jest stwórcą człowieka, jak malarz jest twórcą obrazu; Bóg jest ojcem ludzi i w sposób tajemniczy i nadprzyrodzony czyni ich uczestnikami Boskiej natury (2 P 1, 4). Ojciec chciał, byśmy zostali nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy (1 J 3, 1). Bycie dziećmi Boga nie jest naszą zasługą ani wynikiem postępu ludzkiego, ale darem Bożym, darem niewypowiedzianym, który powinniśmy rozważać i za który winniśmy często w ciągu dnia dziękować Bogu. Dziecięctwo Boże winno być podstawą naszej radości i nadziei w realizacji zadania powierzonego nam przez Pana. Tutaj znajdziemy bezpieczne oparcie wobec możliwych lęków i trwóg: Ojcze, Ojcze mój – powinniśmy często zwracać się tak do Niego, pieszcząc to miłe, wdzięczne i mocne imię. Ojcze! wołajmy do Niego w chwilach radości i niebezpieczeństw. „Często w ciągu dnia nazywaj Go Ojcem. Mów do Niego – ty sam, w swoim sercu – że Go kochasz, że Go wielbisz; że czujesz moc i dumę płynące z tego, że jesteś Jego dzieckiem”[2].

Nasze uczestnictwo w dziecięctwie Bożym dokonuje się przez Jezusa Chrystusa w miarę jak przy pomocy łaski staramy się upodabniać do Tego, który jest Pierworodnym spośród wielu braci, nie przestając być Jednorodzonym Synem Ojca. „Ten, kto wierzy w Chrystusa, staje się synem Bożym. To przybrane synostwo przemienia go, pozwalając mu iść za przykładem Chrystusa (...). W zjednoczeniu ze swym Zbawicielem uczeń osiąga doskonałość miłości – świętość”[3].

Bóg Ojciec, w miarę jak upodabniamy się do Jego Syna, coraz bardziej postrzega nas jako swoje dzieci: jeśli staramy się pracować jak On, jeżeli miłosiernie traktujemy tych, których napotykamy w różnych okolicznościach naszego życia, jeżeli wynagradzamy za grzechy świata, jeżeli jesteśmy wdzięczni jak Jezus. W sposób szczególny dzieje się tak, jeżeli w swojej modlitwie zwracamy się do naszego Ojca i Boga jak czynił to Jezus Chrystus – składając dziękczynienia i uwielbienia na widok nieustannych przejawów miłości Boga do nas. Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi – czytamy w dzisiejszej Ewangelii (Mt 11, 25). Dzięki – mówmy i my – za to i owo, za to, że ktoś przystąpił do sakramentów, że mi pomagasz w utrzymaniu rodziny, że mogę ukoić swoje serce w kierownictwie duchowym, za wszystko.

Postępujmy jak dobre dzieci Boże, a nasza myśl, nasze uczucia, niech często zwracają się do Boga Ojca, nie tylko w chwilach trudnych, ale także wśród radości, wielbiąc Go i błogosławiąc.

Błogosław, duszo moja, Pana

i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego.

Błogosław, duszo moja, Pana

i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

On odpuszcza wszystkie twoje winy

i leczy wszystkie choroby.

On twoje życie ratuje od zguby,

obdarza cię łaską i zmiłowaniem (Ps 103(102), 1-4).

Powinniśmy się starać tak patrzeć na ludzi, jak czynił to nasz Nauczyciel... Jakże inny jest świat, gdy patrzymy na niego oczyma Chrystusa! A Duch Święty pobudza nas, byśmy się coraz bardziej upodabniali do Niego. Albowiem wszyscy, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi (Rz 8, 14). „Poprzez Ducha należy się do Chrystusa – poucza św. Jan Chryzostom – ma się Go, przewyższa w godności aniołów. Poprzez Ducha krzyżuje się ciało, ma się przedsmak życia nieśmiertelnego, otrzymuje się zadatek przyszłego zmartwychwstania, szybko podąża się drogą cnoty”[4]. Dzięcięctwo Boże jest najprostszą drogą do Trójcy Przenajświętszej.

24.3 Często zastanawialiśmy się nad miłosierdziem Boga, który zechciał stać się człowiekiem, aby człowiek w jakiś sposób mógł stać się Bogiem, zostać ubóstwionym i rzeczywiście uczestniczyć w życiu samego Boga. Łaska uświęcająca, którą otrzymaliśmy w sakramentach i w nagrodę za nasze dobre uczynki, utożsamia nas z Chrystusem. Bóg Ojciec ma tylko jednego Syna, dlatego stanie się dzieckiem Bożym jest możliwe jedynie w Chrystusie, o ile zjednoczymy i utożsamimy się z Nim jako członki Jego Mistycznego Ciała. Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus (Ga 2, 20)napisał św. Paweł do Galatów. „Pójście za Chrystusem nie jest zewnętrznym naśladownictwem, gdyż dotyka samej głębi wnętrza człowieka. Być uczniem Jezusa znaczy upodobnić się do Niego (...). Przez wiarę Chrystus zamieszkuje w sercu wierzącego, dzięki czemu uczeń upodabnia się do swego Pana i przyjmuje Jego postać. Jest to owocem łaski, czynnej obecności Ducha Świętego w nas”[5]. Dlatego, kiedy zwracamy się do Ojca, modli się w nas Chrystus. Kiedy wyrzekamy się czegoś dla Niego, On wspiera nas duchem wyrzeczenia. Kiedy chcemy kogoś przybliżyć do sakramentów, nasza żarliwość apostolska jest tylko odbiciem żarliwości Jezusa. Z łaskawości Bożej nasze prace i nasze cierpienia dopełniają trudy i cierpienia Pana dla swego Mistycznego Ciała, którym jest Kościół. Jakże wielkiej wartości nabierają wówczas praca, cierpienie i trudności dnia codziennego!

Ten wysiłek ascetyczny, który przy pomocy łaski prowadzi do coraz większej identyfikacji z Panem winien doprowadzić nas do posiadania tych samych uczuć co Jezus Chrystus. Jeżeli bowiem identyfikujemy się z Nim, wzrastamy zarazem w poczuciu dziecięctwa Bożego. W życiu ziemskim nie można być „bardziej lub mniej dzieckiem” ojca ziemskiego, gdyż wszyscy nimi są w sposób jednakowy: można być tylko dobrym lub złym dzieckiem. W życiu sakramentalnym, im bardziej jesteśmy święci, tym bardziej jesteśmy dziećmi Bożymi. Wchodząc w coraz większą zażyłość z Bogiem, stajemy się nie tylko lepszymi dziećmi, ale bardziej dziećmi. Ustawiczne wzrastanie w dziecięctwie Bożym powinno być prawdziwym celem życia chrześcijańskiego.

Nasza Matka, Najświętsza Maryja Panna, jest doskonałym wzorem tej podniosłej wielkości, którą można osiągnąć za pomocą łaski Bożej, jeśli całkowicie się na nią odpowie. Nikt poza Chrystusem w Jego Najświętszym Człowieczeństwie nie był tak blisko Boga jak Ona. Żadne stworzenie nie może w pełni osiągnąć takiego dziecięctwa Bożego, jakie miała Najświętsza Maryja Panna, Córka Boga Ojca.

Prośmy Ją, aby zasiała w naszych duszach taki niepokój, który pozwoli nam słuchać wskazań Ducha Świętego, skłaniający nas do naśladowania Jezusa. Pod Jego wpływem w każdej chwili, ale szczególnie w czasie Mszy Świętej, zaczniemy odczuwać pilną i palącą potrzebę powrotu do Ojca. Wzywajmy Go jako nieskończenie dobrego Ojca[6], jednocząc się z ofiarą Jego Syna.

Odważmy się patrzeć na Niego jak na Ojca i nazywać go Abba, właśnie dlatego, że zostaliśmy namaszczeni Duchem Jego Syna, który woła Abba, Ojcze! (Ga 4, 6). On sprawia, że odczuwamy głód i pragnienie Boga i Jego chwały, a odczucia te są tak widoczne w Jego Synu Wcielonym. Poprzez nasze wzrastające podobieństwo do Jego Jednorodzonego Syna będzie uwielbiony Ojciec. Temu zaś, który mocą działającą w nas może uczynić nieskończenie więcej, niż prosimy czy rozumiemy, Jemu chwała w Kościele i w Chrystusie Jezusie po wszystkie pokolenia wieku wieków.

 


[1] Św. Josemaría Escrivá, Kuźnia, 240.
[2] Św. Josemaría Escrivá, Przyjaciele Boga, 150.
[3] Katechizm Kościoła Katolickiego, 1709.
[4] Św. Jan Chryzostom, Homilia na List św. Pawła do Rzymian, 13.
[5] Św. Jan Paweł II, enc. Veritatis Splendor, 21.
[6] Por. Mszał Rzymski, Pierwsza Modlitwa Eucharystyczna czyli Kanon Rzymski.
Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności