szukaj
Wyślij rozważanie na email
miałczy:
Rozważania na każdy dzień

wtorek, 14 sierpnia 2018

12. ŚW. MAKSYMILIANA MARII KOLBEGO
WSPOMNIENIE

         1. Oddać się całkowicie Niepokalanej.
             2. Zdobyć świat dla Niepokalanej.
             3. Pamiętajcie o miłości.

12.1 Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas życie swoje. My także winniśmy oddać życie za braci. Św. Jan, bezpośredni świadek miłości Chrystusa, dziś powtarza tobie i mnie te słowa. ... Naśladując Mistrza w naszym codziennym życiu i my powinniśmy miłować bez granic.
     więcej..

środa, 15 sierpnia 2018

15. WNIEBOWZIĘCIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
UROCZYSTOŚĆ

1. Maryja wzięta z ciałem i duszą do nieba. Rozważanie czwartej tajemnicy chwalebnej Różańca.
2. Z nieba Najświętsza Maryja Panna opiekuje się i wstawia za swoimi dziećmi.
3. Wniebowzięcie Najświetszej Maryi Panny niesie nadzieję naszego chwalebnego zmartwychwstania.

15.1 Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie, a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje, a potomstwo jej. W ten sposób Najświętsza Maryja Panna pojawia się wraz z Chrystusem w walce i w zwycięstwie nad szatanem. Taki plan naszego zbawienia Opatrzność Boska przygotowała przed wiekami.
     więcej..

czwartek, 16 sierpnia 2018

Dziewiętnasty Tydzień Zwykły – Czwartek
61. DŁUG WOBEC BOGA

1. Niezliczone dobrodziejstwa Pana.
2. Msza święta najdoskonalszym dziękczynieniem, jakie można złożyć Bogu.
3. Wdzięczność wobec wszystkich. Wybaczanie każdej obrazy.

61.1 Podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami – czytamy w dzisiejszej Ewangelii. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów, olbrzymią sumę, niemożliwą do spłacenia.
     więcej..

piątek, 17 sierpnia 2018

Dziewiętnasty Tydzień Zwykły – Piątek
62. MAŁŻEŃSTWO I DZIEWICTWO

1. Małżeństwo drogą powołania. Godność, jedność, nierozerwalność.
2. Płodność dziewictwa i celibatu apostolskiego.
3. Święta czystość, obrończyni miłości ludzkiej i boskiej.

62.1 Dzisiejsza Ewangelia przestawia faryzeuszów, którzy przystąpili do Jezusa, aby zadać Mu podstępne pytanie: Czy wolno oddalić swoją żonę z jakiegokolwiek powodu? ... Rozwód był powszechnie przyjmowany. Problem stawiany tutaj Jezusowi dotyczył kazuistyki związanej z motywami rozwodu.
     więcej..

sobota, 18 sierpnia 2018

Dziewiętnasty Tydzień Zwykły – Sobota
63. BŁOGOSŁAWIEŃSTWO DZIECI

1. Miłość Jezusa do dzieci i do tych, którzy stają się dziećmi Bożymi.
2. Życie w dziecięctwie i dziecięctwo Boże.
3. Dziecięctwo duchowe i pokora.

63.1 Jak często ukazuje Ewangelia, Jezus bardzo kochał chorych, tych, którzy najbardziej Go potrzebowali oraz dzieci. Te ostatnie ukochał w sposób szczególnie czuły, ponieważ poza tym, że zawsze potrzebują pomocy, posiadają zalety, których On wymaga, jako niezbędnych warunków uczestnictwa w Jego Królestwie.

     więcej..

niedziela, 19 sierpnia 2018

Dwudziesta Niedziela Zwykła
Rok B

65. ZADATEK ŻYCIA WIECZNEGO

1. Komunia święta przedsmakiem i gwarancją osiągnięcia nieba.
2. Komunia święta zadatkiem przyszłego uwielbienia ciała.
3. Poszukiwanie mocy w Komunii świętej.

65.1 Pierwsze czytanie z dzisiejszej liturgii Mszy świętej  mówi o zaproszeniu skierowanym od dawna przez Boga do ludzi: Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem, pijcie wino. Ta uczta jest często używanym w Piśmie Świętym obrazem zapowiadającym nadejście Mesjasza, któremu towarzyszy pełnia dóbr...
     więcej..

Siódmy Tydzień Wielkanocny – Czwartek
NOWENNA DO DUCHA ŚWIĘTEGO

93. DAR BOJAŹNI BOŻEJ

1. Święta bojaźń Boża a lęk służalczy. Skutki tego daru w duszy.
2. Bojaźń Boża i troska o odrzucenie wszelkiego grzechu.
3. Bojaźń Boża a cnoty pokory i wstrzemięźliwości. Delikatność duszy i poczucie grzechu.

93.1 Święta Teresa powiada, że w obliczu tylu pokus i prób, na które jesteśmy wystawieni, Pan udziela nam środków zaradczych: „miłości i bojaźni”. „Miłość sprawi, że będziecie przyspieszały kroku; bojaźń nauczy was stąpać ostrożnie i oglądać się, gdzie stawić nogę, aby nie upaść”[1].

Nie każdy jednak lęk jest dobry. Istnieje „lęk światowy”, lęk tych, którzy przede wszystkim obawiają się zła fizycznego lub kryzysu społecznego, który w jakiś sposób może ich dotknąć. Z tego lęku rodzą się „względy ludzkie”. Jest on źródłem niezliczonych kapitulacji i samej niewierności. Ten lęk sprawia, że gdy pojawiają się najmniejsze trudności, gdy niełatwo jest dochować wierności, odrzucany jest Chrystus i Jego Kościół.

Zupełnie inna jest bojaźń zwana „bojaźnią służalczą”, która odsuwa się od grzechu z obawy przed karami piekielnymi lub z innego interesownego motywu porządku nadprzyrodzonego. Jest to lęk dobry, gdyż dla wielu oddalonych od Boga może stanowić pierwszy krok do nawrócenia i początek miłości: Bojaźń Pana jest początkiem umiłowania Go (Syr 25, 12). Lęk nie może być głównym uczuciem w duszy chrześcijanina, ale w wielu wypadkach będzie stanowił obronę przed pokusami zła.

Ten, kto się lęka, nie wydoskonalił się w miłości (1 J 4, 18) – napisał święty Jan Apostoł. A prawdziwy chrześcijanin kieruje się miłością i został stworzony do miłości. Święta bojaźń Boża jest darem Ducha Świętego, który obok innych darów spoczął w najświętszej Duszy Chrystusa, i napełniał Najświętszą Maryję Pannę. Jest to dar, który posiadają dusze święte. Pozostaje on na zawsze w Niebie i skłania błogosławionych wraz z aniołami do ustawicznego wielbienia Trójcy Przenajświętszej. Święty Tomasz naucza, że „każda bojaźń rodzi się z jakiejś miłości (…). Ale gdy miłość jest należycie uporządkowana, zawiera się w każdej cnocie”[2].

Ta dziecięca bojaźń, właściwa dzieciom, które czują, że ich Ojciec je strzeże, i nie chcą Go obrażać, ma dwa główne skutki. Najważniejszym skutkiem jest niezmierny szacunek dla majestatu Boga, głębokie poczucie tego, co święte i bezgraniczne upodobanie w Jego ojcowskiej dobroci. Na mocy tego daru dusze święte uznają swoją nicość wobec Boga. Również my, uznając swoją nicość, możemy często powtarzać jako akt strzelisty to, co tak często mawiał święty Josemaría Escrivá: „nie jestem nic wart, nie mam nic, nie mogę nic, jestem niczym, nie wiem nic…”[3], a równocześnie uznawał niezmierną wielkość bycia dzieckiem Bożym.

Kolejnym skutkiem tego daru jest wielkie przerażenie grzechem i, jeśli kogoś spotkało nieszczęście popadnięcia w grzech, dogłębna skrucha. Dzięki światłu wiary, wzmożonemu blaskami innych darów, dusza poznaje jak wielka i nieskończona jest przepaść pomiędzy człowiekiem i Bogiem, spowodowana przez grzech.

Dar bojaźni Bożej pozwala nam zrozumieć, że grzech jest przyczyną zła moralnego, które dzieli i rozrywa społeczeństwa. Wywołuje ona wstręt również do dobrowolnego grzechu powszedniego, każe energicznie reagować na pierwsze oznaki letniości, niedbalstwa i wygodnictwa. W pewnych sytuacjach swego życia prawdopodobnie będziemy powtarzać: „Nie chcę być letnim! Confige timore tuo carnes meas! – Daj mi, Boże mój, bojaźń synowską, ażebym przeciwdziałał!”[4].

93.2 Miłość i bojaźń. Z tym bagażem musimy podążać drogą świętości. „Kiedy miłość usuwa wszelki lęk, sam lęk zamienia się w miłość”[5]. Święta Faustyna Kowalska napisała, że „bojaźń niewolnicza” jest bardzo różna od „bojaźni uszanowania”. „Bojaźń uszanowania rodziła się dziś w sercu moim z miłości i poznania wielkości Boga, i to jest wielką radością duszy. Dusza drży przed najmniejszą obrazą Boga, lecz to jej nie mąci ani przyćmiewa szczęścia. Gdzie miłość przewodniczy, tam jest wszystko dobrze”[6].

Wzbudź w sobie lęk dziecka, które kocha swego Ojca całym swym jestestwem i za nic na świecie nie chce się od niego oddalić. Wtedy dusza lepiej zrozumie nieskończony dystans dzielący ją od Boga, a równocześnie swoją godność Bożego dziecka. Nigdy bardziej, aniżeli teraz nie zbliżała się do Boga z taką ufnością, nigdy też nie podchodziła do Niego z większą czcią i szacunkiem. Kiedy zatraca się świętą bojaźń Bożą, rozmywa się i zatraca poczucie grzechu. Wtedy z łatwością wkracza do dusz letniość. Traci się poczucie potęgi, Majestatu Boga i należnej Mu czci.

Nie przybliżymy się do świata nadprzyrodzonego, jeżeli będziemy próbowali odrzucić transcendencję Boga. Jedyną drogą jest ubóstwienie oraz walka o wykorzenienie z naszego życia wszelkiego grzechu. „Pierwszym wymogiem wykorzenienia tego zła, które Pan nasz tak surowo potępia, jest staranie się, by zachowywać jasną, stałą i czynną odrazę wobec grzechu. Musimy uparcie, szczerze odczuwać w sercu i umyśle wstręt do grzechu ciężkiego. Głęboko zakorzeniona winna być również w nas odraza wobec dobrowolnego grzechu powszedniego, wobec owych porażek, które nie pozbawiają nas łaski Bożej, lecz utrudniają jej dostęp”[7]. Wielu ludzi dzisiaj jakby zatraciło świętą bojaźń Bożą. Zapominają o tym, kim jest Bóg, a kim człowiek, zapominają o sprawiedliwości Bożej, ciągle próbują się usprawiedliwiać. Rozważanie o celu ostatecznym, o sprawach ostatecznych, o tej rzeczywistości, którą może już wkrótce ujrzymy, przygotuje nas do tego, aby Duch Święty obficiej udzielił nam daru bojaźni, który jest tak bliski miłości.

93.3 Pan mówi nam, że nie powinniśmy się lękać niczego, za wyjątkiem grzechu, który pozbawia nas przyjaźni z Bogiem. Nie powinniśmy odczuwać lęku przed żadną trudnością, przed żadnym środowiskiem, przez niepewną przyszłością...

Powinniśmy być mocni i dzielni, jak przystało na dzieci Boże. Chrześcijanin nie może żyć w strachu, powinien żywić w sercu świętą bojaźń i miłość.

Św. Jan Paweł II w pierwszym roku swego pontyfikatu przypominał, że na kartach Ewangelii „Chrystus wielekroć powtarza: Nie lękajcie się... nie obawiajcie się. A równocześnie obok tych wezwań do męstwa rozbrzmiewa ostrzeżenie: Bójcie się raczej Tego, który duszę i ciało może zatracić w piekle (Mt 10, 28). Jesteśmy wzywani do męstwa i równocześnie do bojaźni Bożej, a powinna to być bojaźń z miłości, bojaźń synowska. I dopiero wtedy, gdy ta bojaźń ogarnie nasze serca, możemy rzeczywiście być mężni męstwem Apostołów, męczenników, wyznawców”[8].

Bojaźń Boża pozwala oderwać się od rzeczy doczesnych i zachować czujność, żeby unikać najmniejszej okazji do grzechu. Bojaźń Boża pozostawia w duszy szczególną wrażliwość na to, co może zasmucać Bożego Ducha Świętego (Ef 4, 30).

Dar bojaźni Bożej tkwi u źródeł pokory, ponieważ daje duszy świadomość własnej słabości i konieczności wiernego i pełnego miłości podporządkowania się woli nieskończonego majestatu Boga. Sprawia, że nie chcemy zajmować miejsca Boga, nie chcemy otrzymywać należnych Mu hołdów. Jednym z przejawów pychy jest utrata bojaźni Bożej.

Obok pokory dar bojaźni Bożej jest bardzo bliski cnocie wstrzemięźliwości, która każe używać rzeczy ludzkich z umiarkowaniem, podporządkowując je celowi nadprzyrodzonemu. Najczęstszą przyczyną grzechu jest nieuporządkowane dążenie do przyjemności zmysłowych lub rzeczy materialnych. Dar bojaźni Bożej oczyszcza serce i zachowuje je dla Boga.

Umożliwia on także walkę z grzechem. Wszystkie inne dary wspomagają go w tej szczególnej misji: dar rozumu i mądrości ukazuje wielkość Boga i prawdziwe znaczenie grzechu. Praktyczne wskazania daru rady utrzymują człowieka w podziwie dla Boga; dar męstwa podtrzymuje go w nieugiętej walce ze złem.

Dar ten, który wraz z innymi otrzymaliśmy na chrzcie, wzrasta, w miarę jak pozostajemy wierni łaskom Ducha Świętego. Wzrasta zwłaszcza wtedy, gdy rozważamy wielkość i majestat Boga, kiedy przeprowadzamy głęboki rachunek sumienia, żałując swoich upadków i grzechów. Święta bojaźń Boża łatwo nakłoni nas do skruchy i dziecięcego żalu: „Miłość i bojaźń Boża są to dwie twierdze niezdobyte, z których dusza wydaje wojnę światu i czartom”[9].

Święta bojaźń Boża doprowadzi nas w sposób delikatny do roztropnej nieufności wobec siebie samych, do natychmiastowej ucieczki od okazji do grzechu. Skłoni nas do większej delikatności wobec Boga i tego, co się do Niego odnosi. Prośmy Ducha Świętego, żeby poprzez ten dar bojaźni Bożej dopomógł nam szczerze wyznać grzechy i prawdziwie za nie żałować. Byśmy odpowiadali z Psalmistą: Strumienie łez płyną z mych oczu, bo się nie zachowuje Twojego Prawa (Ps 119(118), 136). Módlmy się, żebyśmy posiadali wrażliwą duszę i zawsze zachowywali poczucie grzechu.



[1] Św. Teresa z Ávila, Droga doskonałości, 40, 1.
[2]
Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna, II-II, zag. 125, art. 2.
[3]
 Cyt. za: A. Vázquez de Prada, Założyciel Opus Dei. Panie, żebym przejrzał!, t. 1, Kraków 2002, s. 106.
[4]
Św. Josemaría Escrivá, Droga, 326.
[5]
Św. Grzegorz z Nyssy, Homilia 15.
[6]
Św. Faustyna Kowalska, Dzienniczek, 732
[7]
Św. Josemaría Escrivá, Przyjaciele Boga, 243.
[8]
Św. Jan Paweł II,  Przemówienie do nowo mianowanych kardynałów, 30 VI 1979.
[9]
Św. Teresa z Ávila, dz. cyt., 40, 2.

Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności