szukaj
Wyślij rozważanie na email
miałczy:
Rozważania na każdy dzień

sobota, 17 listopada 2018

Trzydziesty Drugi Tydzień Zwykły – Sobota
81. MODLITWA BŁAGALNA I MIŁOSIERDZIE BOŻE

         1. Nasza ufność w modlitwie ma podstawy w nieskończonej dobroci Boga.
         2. Zawsze zwracajmy się do miłosierdzia Bożego.
         3. Wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny.

81.1 Pan pouczał nas wiele razy o potrzebie modlitwy, mówił o radości, z jaką przyjmuje nasze prośby. Jezus sam modli się do Ojca, by dać nam przykład. Bóg wie dobrze, że każda chwila naszego życia jest owocem Jego dobroci, że niczego nie posiadamy i potrzebujemy wszystkiego.
     więcej..

niedziela, 18 listopada 2018

Trzydziesta Trzecia Niedziela Zwykła
Rok B

83. DRUGIE PRZYJŚCIE CHRYSTUSA

         1. Pragnienie ujrzenia oblicza Pana.
           2. Jego chwalebne przyjście.
           3. Z nadzieją oczekujemy na dzień Pana.

83.1 Pan mówi: Myśli moje są myślami pokoju, a nie udręczenia. Wzywać Mnie będziecie, a Ja was wysłucham i sprowadzę do domu ze wszystkich krajów waszego wygnania. Te słowa Boże, przekazane nam przez proroka Jeremiasza, powtarza dzisiejsza Antyfona na wejście.

     więcej..

poniedziałek, 19 listopada 2018

Trzydziesty Trzeci Tydzień Zwykły – Poniedziałek
85. PAN NIGDY NIE ODMAWIA SWEJ ŁASKI

1. W chwilach ciemności módlmy się z zwiększą  żarliwością.
2. Kierownictwo duchowe jest naturalną drogą działania Bożego w duszy.
3. Potrzeba wiary i nadprzyrodzonego spojrzenia w kierownictwie duchowym.

85.1 Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha – czytamy w dzisiejszej Ewangeliijakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Niektórzy Ojcowie Kościoła zwracają uwagę, iż ten ślepy u bram Jerycha jest obrazem „tych, którzy nie znają blasku światłości wiecznej”...

     więcej..

wtorek, 20 listopada 2018

Trzydziesty Trzeci Tydzień Zwykły – Wtorek
86. WIERNOŚĆ ELEAZARA

1. Przykładne postępowanie starca Eleazara.
2. Przeszkody w zachowaniu wierności.
3. Wierność danemu słowu i podjętym zobowiązaniom.

86.1 Za czasu króla Antiocha wybuchło wielkie prześladowanie Izraela. Zbezczeszczono Świątynię i na miejsce czci Jahwe wprowadzono do niej kult bogów greckich. Zakazano świętowania szabatu, a Żydzi co miesiąc musieli świętować narodziny króla, uczestnicząc w ofiarach, które składano z tej okazji,...

     więcej..

środa, 21 listopada 2018

42. OFIAROWANIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY
WSPOMNIENIE

    1. Znaczenie tego święta. Oddanie Maryi.
2. Nasze oddanie. Odpowiedź na łaskę.

3. Naśladowanie Najświętszej Panny. Odnowienie oddania.

42.1 Nie wiemy nic o życiu Najświętszej Maryi Panny do chwili, kiedy objawił się Jej Archanioł i oznajmił Jej, iż została wybrana na Matkę Boga... od momentu ... Niepokalanego Poczęcia ... – Bóg na Nią patrzył i w swej jedynej i niepowtarzalnej miłości strzegł Jej w każdej chwili...
     więcej..

czwartek, 22 listopada 2018

Trzydziesty Trzeci Tydzień Zwykły – Czwartek
88. ŁZY JEZUSA

1. Jezus nie jest obojętny na los ludzi.
2. Najświętsze człowieczeństwo Chrystusa.
3. Żywić uczucia Jezusa.

88.1 Z Góry Oliwnej Jezus schodził stokiem zachodnim, kierując się ku Świątyni. Towarzyszył mu pełen żarliwości tłum, który wykrzykiwał pochwały na cześć Mesjasza. W pewnym momencie Jezus się zatrzymał i spojrzał na Jerozolimę... Na widok miasta Jezus zapłakał nad nim.
     więcej..

Trzydziesty Trzeci Tydzień Zwykły – Wtorek
86. WIERNOŚĆ ELEAZARA

1. Przykładne postępowanie starca Eleazara.
2. Przeszkody w zachowaniu wierności.
3. Wierność danemu słowu i podjętym zobowiązaniom.

86.1 Za czasu króla Antiocha wybuchło wielkie prześladowanie Izraela. Zbezczeszczono Świątynię i na miejsce czci Jahwe wprowadzono do niej kult bogów greckich. Zakazano świętowania szabatu, a Żydzi co miesiąc musieli świętować narodziny króla, uczestnicząc w ofiarach, które składano z tej okazji, i spożywając ich mięso.

Eleazar, czcigodny dziewięćdziesięcioletni starzec, zachował wiarę swoich ojców i wolał śmierć aniżeli branie udziału w tych ofiarach. Dawni przyjaciele proponowali mu, aby zjadł przyniesione przez nich dozwolone mięso, udając, iż je mięso ofiarne, według nakazu króla. Lecz Eleazar pozostał wierny przykładnemu życiu, które prowadził od dzieciństwa, uważając, że niegodne jego starości byłoby takie udawanie. Przecież młodzi ludzie mogliby powiedzieć, że w wieku dziewięćdziesięciu lat uległ pogańskim zwyczajom. Udawanie bowiem nie przystoi naszemu wiekowi – odrzekł. – Wielu młodych byłoby przekonanych, że Eleazar, który ma już dziewięćdziesiąt lat, przyjął pogańskie obyczaje. Oni to przez moje udawanie, i to dla ocalenia maleńkiej resztki życia, przeze mnie byliby wprowadzeni w błąd, ja zaś hańbą i wstydem okryłbym swoją starość. Jeżeli bowiem teraz uniknę ludzkiej kary, to z rąk Wszechmocnego ani żywy, ani umarły nie ucieknę.

Eleazar wszedł na miejsce kaźni i mając już umrzeć pod ciosami, zawołał: Bogu, który ma świętą wiedzę, jest jawne to, że mogłem uniknąć śmierci. Jako biczowany ponoszę wprawdzie boleści na ciele, dusza jednak cierpi to z radością, gdy Jego się boję. Autor natchniony podaje przykład jego śmierci nie tylko dla młodzieży, lecz dla całego narodu. Ta opowieść[1] przypomina nam również o naszej wierności zobowiązaniom wynikającym z wiary: powinniśmy być wierni Panu również wtedy, gdy łatwiej byłoby ustąpić presji nieprzyjaznego środowiska pogańskiego, lub kiedy znajdujemy się w trudnej sytuacji.

Św. Jan Chryzostom nazywa Eleazara „pierwszym męczennikiem Starego Testamentu”[2]. Jego radosna postawa podczas męczeństwa jest jakby wstępem do owej radości, którą Jezus obiecał wszystkim prześladowanym dla Jego imienia[3]. Jest to radość, którą Pan daje nam odczuć, kiedy w imię wierności wierze i swemu powołaniu znosimy przeciwności.

86.2 Pierwszych chrześcijan często nazywano wiernymi[4]. Termin ten powstał w czasach trudności zewnętrznych, prześladowań, oszczerstw i nacisków środowiska pogańskiego, które chciało narzucić swój sposób myślenia i życia, bardzo daleki od nauki Chrystusa. Bycie wiernym to zachowanie stanowczości w obliczu przeszkód zewnętrznych. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci wieniec życia[5]. Tego wymaga się od chrześcijan wszystkich czasów: Bądź wierny aż do śmierci. Nieco wcześniej św. Jan przestrzega: Oto diabeł ma niektórych spośród was wtrącić do więzienia, abyście zostali poddani próbie, a znosić będziecie ucisk przez dziesięć dni. Takie właśnie jest życie: jakby trwało bardzo krótko, zaledwie dziesięć dni. Jak zachowamy się, czy będziemy wierni, kiedy przyjdzie nam cierpieć jakieś przeciwności, często drobne, jakąś dyskryminację z powodu tego, że jesteśmy chrześcijanami, którzy nie wstydzą się tego faktu? Czy będziemy się wstydzić naszej wiary, która ma praktyczne konsekwencje w sposobie postępowania, kiedy wielu nie będzie się z nim zgadzać? „Łatwo jest – przypomina Św. Jan Paweł II – być wiernym przez jeden lub kilka dni. Jest rzeczą trudną i ważną być wiernym przez całe życie. Jest łatwo być nim w godzinie zachwytu, lecz trudno w dobie utrapienia. Prawdziwa wierność to wierność, która trwa przez całe życie”[6].

Czasami przeszkody nie pochodzą z zewnątrz, lecz od wewnątrz. Główną przeszkodą dla wierności jest pycha, a wraz z nią opieszałość, która powoduje utratę radości z podążania za Chrystusem, idealizując inne możliwości, znajdujące się gdzieś na poboczu drogi prowadzącej do Boga. Kiedy indziej doświadczamy ciemności duszy, będącej skutkiem zniechęcenia i braku walki lub czasem próby zesłanym przez Boga dla oczyszczenia. Niezależnie od przyczyn tej „ciemnej nocy duszy” wierność często będzie polegać na pokornej uległości w kierownictwie duchowym, na prowadzeniu nieustannej modlitwy do Pana, na codziennej z Nim rozmowie, która poprowadzi nas prosto do światła. „Jednym z najlepiej zapamiętanych obrazów z mojego dzieciństwa – opowiadał bł. Josemaría Escrivá – pozostają znaki drogowe wyznaczające szlak w moich ojczystych górach. Były to długie drewniane żerdzie, zwykle pomalowane na czerwono. Wyjaśniono mi wówczas, że kiedy spadnie śnieg i pokryje drogi, pola i pastwiska, lasy, skały i wąwozy, to żerdzie stanowią punkty orientacyjne, żeby wszy­scy wiedzieli, którędy prowadzi droga.

Podobnie jest w życiu wewnętrznym. Są w nim wiosny i lata, ale nadchodzą też zimy, dni pozbawione słońca i noce osierocone przez księżyc. Nie możemy dopuścić, aby obcowanie z Jezusem Chrystusem zależało od naszego chwilowego nastroju, od naszego samopoczucia. Byłby to znak egoizmu i wygodnictwa, co oczywiście nie daje się pogodzić z miłością.

Dlatego pewne ćwiczenia pobożne, które – dalekie od sentymentalizmu – ściśle ustalone, będą mocno w nas zakorzenione i dostosowane do konkretnej sytuacji każdego z nas, podczas śnieżycy i wichury, jak słupy pomalowane na czerwono będą wytyczać nam drogę, póki ponownie nie zaświeci słońce, nie stopią się lody, a serce na nowo nie ożyje i nie rozpali się. Ogień w nim przecież nie wygasł; był tylko przykryty popiołem czasu próby, mniejszego zaangażowania, słabnącego ducha ofiary”[7].

86.3 Wierność Eleazara wierze swoich przodków pomogła także wielu innym ludziom z narodu wybranego wytrwać w swoich przekonaniach i obyczajach. Wierność pojedynczego człowieka nigdy nie pozostaje odizolowana. Na niej opiera się, nieraz może nieświadomie, wielu ludzi. Jedną z największych radości, jakie Pan nam zgotuje, będzie możliwość oglądania tych wszystkich, którzy pozostali wierni swojej wierze, ponieważ opierali się na naszej mocnej wierności.

Ludzką cnotą, która odpowiada wierności, jest lojalność. Jest ona niezbędna do harmonijnego życia społecznego. Bez klimatu lojalności związki i więzi między ludźmi przerodziłyby się w zwyczajne współistnienie z nieuchronnym orszakiem niepewności i braku zaufania. Nie byłoby możliwe życie społeczne we właściwym tego słowa znaczeniu, gdyby się nie przywiązywało wagi do „przestrzegania umów, zapewniających spokojne współżycie między narodami”[8], klimat wzajemnego zaufania, uczciwości, lojalności. Nierzadko w społeczeństwie, w przedsiębiorstwie, w handlu ta tak ważna cnota wydaje się nieobecna. Kłamstwo, manipulacja prawdą bywa rodzajem broni stosowanej jako coś normalnego w środkach społecznego przekazu, w polityce, w interesach. Często zapomina się o uczciwości w dotrzymywaniu słowa i podjętych zobowiązaniach. Co więcej, czasami niewierność małżeńską traktuje się tak, jak gdyby zobowiązania zaciągnięte wobec Boga i wobec ludzi nie miały żadnego znaczenia. Inni nie dopełniają swoich obowiązków religijnych, rodzinnych, społecznych lub zawodowych, naruszając najszlachetniejsze i święte zobowiązania w celu zwiększenia swojej pozycji finansowej albo zaspokojenia nieuporządkowanej żądzy przyjemności czy pragnienia awansu społecznego i towarzyskiego.

W tych sytuacjach jest rzeczą pilną, by chrześcijanie  – światło świata i sól ziemi – starali się być przykładem wierności i lojalności wobec podjętych zobowiązań. Św. Augustyn przypominał chrześcijanom swoich czasów: „Mąż winien być wierny żonie i żona mężowi, a oboje Bogu. Wy, którzy przyrzekliście wstrzemięźliwość, dotrzymajcie przyrzeczenia, pamiętając, że nie oczekiwano by tego od was, gdybyście nie przyrzekali (...). Strzeżcie się przed stosowaniem podstępu w swoich interesach. Strzeżcie się kłamstwa i krzywoprzysięstwa”[9]. Są to słowa stale aktualne. Pozostając wiernymi, z pomocą Bożą, w małych rzeczach każdego dnia, na końcu swego życia usłyszymy, w pełni szczęścia, te słowa Pana: Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana[10].



[1] Pierwsze czytanie. Rok I. 2 Mch 6, 18-31.
[2]
Św. Jan Chryzostom, Homilie o świętych Machabeuszach.
[3]
Por. Mt 5,12.
[4]
Dz 10,45; 2 Kor 6,15; Ef 1,1.
[5]
Ap 2,10.
[6]
Św. Jan Paweł II, Homilia, 26 I 1979.
[7]
Śwe. Josemaría Escrivá, Przyjaciele Boga, 151.
[8]
Pius XII, Przemówienie, 24 XII 1940, 26.
[9]
Św. Augustyn, Kazanie 260.
[10]
Mt 25,21-23.

Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności