szukaj
Wyślij rozważanie na email
Rozważania na każdy dzień

czwartek, 19 stycznia 2017

11. ŚW. JÓZEF SEBASTIAN PELCZAR

WSPOMNIENIE

    1. Troska o własną świętość.

    2. Modlitwa za świętość kapłanów.

    3. Troska o powołania kapłańskie.

11.1 „... Józef Sebastian Pelczar wyrażał swoją wiarę w powszechne powołanie do świętości. Tym przekonaniem żył jako kapłan, jako profesor, rektor uniwersytetu i jako biskup. Sam do świętości dążył i innych do niej prowadził.

     więcej..

piątek, 20 stycznia 2017

Drugi Tydzień Zwykły – Piątek

14. POWOŁANIE DO ŚWIĘTOŚCI

1. Jezus powołuje Dwunastu. Powołanie nie ze względu na zasługi ludzi, lecz wedle postanowienia i łaski Bożej.

2. Chrześcijanie, którzy odkryli własne powołanie i sens życia - współcześni apostołowie. Bóg łaskami uzdalnia człowieka do wypełniania jego misji.

3. Wierność osobistemu powołaniu otrzymanemu od Boga.

14.1 Po nocy spędzonej na modlitwie Jezus wybrał dwunastu Apostołów, by Mu towarzyszyli, a następnie kontynuowali Jego misję na ziemi. Ewangeliści zapisali ich imiona i dzisiaj wspominamy je przy lekturze Ewangelii z Mszy świętej
     więcej..

sobota, 21 stycznia 2017

Drugi Tydzień Zwykły – Sobota

15. RADOŚĆ

           1. Maryja, Niepokalana Matka Zbawiciela, przynosi na świat radość. Radość przejawem i skutkiem miłości.

           2. Radość odnaleziona w Krzyżu. Jak odzyskać radość.

           3. Apostolstwo radości – serdeczność i uprzejmość wobec najbliższych i obcych.

15.1 Kiedy świat wyszedł z rąk Bożych, wszystko było przepełnione dobrocią, a jej szczytem było stworzenie człowieka. Wraz z grzechem jednak przyszło na świat zło i jak chwast zakorzeniło się w ludzkiej naturze. Prawdziwa radość zawsze związana jest z dobrem.
     więcej..

niedziela, 22 stycznia 2017

Trzecia Niedziela Zwykła

Rok A

16. ŚWIATŁO W CIEMNOŚCIACH

1. Jezus światłem niosącym światu prawdę. Wiara oświeca życie człwieka.

2. Chrześcijanie światłem świata. Przykładność w pracy zawodowej.

3. Skuteczność dobrego przykładu. Formacja doktrynalna i życie wewnętrzne niezbędne dla uświęcania spraw ziemskich.

16.1 Dominus illuminatio mea et salus mea: quem timebo? Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać?. Te słowa psalmu responsoryjnego stanowią wyznanie wiary i wyraz pewności, wiary w Pana, który jest Światłem naszego życia.
     więcej..

poniedziałek, 23 stycznia 2017

Trzeci Tydzień Zwykły – Poniedziałek

19. SPRAWIEDLIWOŚĆ W SŁOWACH I OSĄDACH

  1. Jezus pomówiony o czynienie znaków przy pomocy złego ducha. Czym jest oczernianie.

           2. Powściągliwość w mówieniu, umiłowanie prawdy i sprawiedliwość w sądach. Prawda w środkach masowego
               przekazu.

           3. Poszanowanie intymności.

19.1 ...Z miłości do Boga i do bliźniego, a także z uwagi na umiłowanie sprawiedliwości, chrześcijanin w świecie, w którym słowa powodują wciąż tyle zła, powinien być sprawiedliwy także w tym, co mówi. „Człowiekowi należy się dobre imię, poszanowanie, szacunek, sława, na którą zasłużył.

     więcej..

wtorek, 24 stycznia 2017

Trzeci Tydzień Zwykły – Wtorek

20. WOLA BOŻA

           1. Najświętsza Maryja Panna, matka Zbawiciela z ducha i z ciała. Dzięki pełnieniu woli Bożej stajemy się
            członkami „nowej rodziny” Jezusa.

           2. Umiłowanie i rozpoznanie woli Bożej w codziennym życiu. Wypełnianie własnych obowiązków.

           3. Szukanie na modlitwie planów Boga. Pokorne spełnianie woli Bożej źródłem pogody ducha i wdzięczności.

20.1 Św. Marek w dzisiejszej Ewangelii opowiada o tym, jak Matka Jezusa wraz z kilkoma krewnymi przybyła, pytając o Niego, gdy przemawiał do wielkiej liczby osób.
     więcej..

Trzecia Niedziela Zwykła

Rok A

16. ŚWIATŁO W CIEMNOŚCIACH

1. Jezus światłem niosącym światu prawdę. Wiara oświeca życie człwieka.

2. Chrześcijanie światłem świata. Przykładność w pracy zawodowej.

3. Skuteczność dobrego przykładu. Formacja doktrynalna i życie wewnętrzne niezbędne dla uświęcania spraw ziemskich.

16.1 Dominus illuminatio mea et salus mea: quem timebo? Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać? (Ps 27(26), 1). Te słowa psalmu responsoryjnego stanowią wyznanie wiary i wyraz pewności, wiary w Pana, który jest Światłem naszego życia. Pewności, ponieważ w Chrystusie znajdujemy siły niezbędne do codziennego życia. Światłość ze światłości – mówimy o Chrystusie w Wyznaniu wiary.

Ludzkość tonęła w ciemnościach aż do chwili, kiedy na ziemi zajaśniało światło, którym jest narodzony w Betlejem Chrystus. Ogarnęło ono swoją jasnością Maryję i Józefa, pasterzy i mędrców. Potem ta gwiazda świecąca, poranna (Ap 22, 16) ukryła się na całe lata w miasteczku Nazaret i prowadziła zwyczajne życie wśród jego mieszkańców. W rzeczywistości jednak przyświecała życiu ludzi, gdyż przez te lata ukrytego życia w Nazarecie ukazywała nam, że także zwyczajne życie może i powinno być uświęcane. Teraz, po opuszczeniu Nazaretu i przyjęciu Chrztu w Jordanie, Jezus udaje się do Kafarnaum, by rozpocząć działalność publiczną.

W dzisiejszej Ewangelii św. Mateusz przytacza proroctwo Izajasza, mówiące o tym, że Mesjasz oświeci całą ziemię. Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło (Mt 4, 16). Jezus jest wschodzącym światłem, które niesie światu prawdę, a umysłom, które nie chcą pozostawać w ciemnościach niewiedzy i błędu - nadprzyrodzoną jasność.

Św. Mateusz opowiada również (Mt 4, 18-22), że w okresie życia publicznego Chrystusa właśnie uczniowie, których powołał, przechodząc obok Jeziora Galilejskiego jako pierwsi doświadczyli skutecznego wpływu tego światła. Byli to rybacy Szymon i Andrzej. Jezus wezwał ich, a oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim. Następnie inni dwaj bracia, Jakub i Jan, również bez wahania porzucili wszystko i poszli za Jezusem. Ludzie ci ulegli fascynacji tajemniczym światłem, które z Niego emanowało i bezzwłocznie poszli za tym światłem oświecającym drogę ich życia. Ale to światło Jezusa świeci dla wszystkich. On przybywa do nas, pogrążonych w ciemności, aby nadać sens naszemu życiu, naszej codziennej pracy, zmęczeniu, cierpieniom i radościom.

Dla wielu osób, o których mówi nam Ewangelia, spotkanie z Jezusem było nagłym, niespodziewanym rozjaśnieniem ich życia. My również często znajdujemy się w ciemności, a to światło pragnie ją przeniknąć. Także dzisiaj spełnia się proroctwo, przytoczone w pierwszym czytaniu mszalnym: Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu (Iz 9, 1-2). Jest to radość wiary, która przyświeca wszystkim naszym sprawom. To cud Jezusa, który wszystkiemu nadaje sens.

16.2 Jezus Chrystus, światłość świata (J 8, 12), w pierwszej kolejności powołał prostych ludzi z Galilei. Oświecił ich życie, pozyskał ich dla swej sprawy i zażądał od nich bezwarunkowego oddania się. Owi rybacy galilejscy wyszli z mroku swej beznadziejnej egzystencji i poszli za Nauczycielem. Podobnie uczyni później wielu innych, którzy nie przestaną kroczyć za Nim na przestrzeni wieków. Poszli za Nim aż do oddania za Niego swego życia. Idziemy za Nim również my.

W tej chwili Pan wzywa nas, byśmy poszli za Nim i światłem wiary przyświecali życiu ludzi i ich szlachetnym czynom. Wiemy dobrze, że lekarstwem na wiele chorób, które trapią ludzkość, jest wiara w Jezusa Chrystusa, naszego Nauczyciela i Pana. Bez Niego ludzie chodzą w ciemnościach, co potykają się i upadają. Wiara, którą powinniśmy im przekazywać, jest światłem dla umysłu, światłem niezrównanym: „Poza obrębem wiary panują ciemności: ciemność przyrodzona w obliczu prawdy nadprzyrodzonej i ciemność pozanaturalna, która jest następstwem grzechu”[1].

Słowa, które wypowiadamy, dotrą do serc naszych przyjaciół, jeżeli przedtem ujrzą oni przykład naszego postępowania: punktualność w rozpoczynaniu pracy, dobre wykorzystanie czasu nauki i pracy, męstwo, dzięki któremu nie tracimy pogody ducha w obliczu trudności, pomoc kolegom w pracy. O tym, że jesteśmy chrześcijanami, w oczach ludzkich świadczyć będzie praktykowanie cnót ludzkich: optymizmu, serdeczności, wytrwałości, lojalności wobec firmy i kolegów, bez szemrania i krytyki. Chrześcijanin, który nie angażuje się ze wszystkich sił, aby zdobywać kompetencje niezbędne w swoim zawodzie, nie jest konsekwentny w wierze. Tym bardziej można to powiedzieć o chrześcijaninie, który zaniedbuje niektóre aspekty sprawiedliwości w stosunkach wobec innych osób z pracy lub członków społeczeństwa.

„Inicjatywa chrześcijan świeckich jest szczególnie konieczna, gdy chodzi o odkrywanie i poszukiwanie sposobów, by rzeczywistości społeczne, polityczne i ekonomiczne przeniknąć wymaganiami nauki i życia chrześcijańskiego. Taka inicjatywa jest zwyczajnym elementem życia Kościoła. Wierni świeccy zajmują miejsce w pierwszych szeregach Kościoła”[2]. By nieść światło wiary środowisku, w którym żyjemy, potrzebujemy dobrej formacji, znajomości Magisterium Kościoła w kwestiach najbardziej aktualnych. Musimy znać nauczanie Kościoła, które nakazuje każdemu w jego zawodzie tworzenie sprawiedliwego porządku społecznego sprzyjającego godności i wolności osoby ludzkiej. Urzeczywistnienie w praktyce nauki Chrystusa wiąże się z określonymi konsekwencjami widocznymi w życiu ludzi, którzy pragną być dobrymi chrześcijanami. Może się nawet zdarzyć, że wielkoduszność i sprawiedliwość, cechujące naszą postawę w pracy, mniej lub bardziej jawnie kontrastują ze sposobem postępowania naszych kolegów albo wydają się wręcz rażące na tle ogólnie panującej atmosfery egoizmu i wygodnictwa. Pan oczekuje od każdego ze swych uczniów, iż będzie on rzeczywiście wierny prawdzie i że będzie wykazywał się męstwem i odwagą. Właśnie w ten sposób będzie mógł przekonać wielu innych ludzi do przejęcia jego sposobu postępowania i zrozumienia jego sensu życia. Zawsze musimy mieć w pamięci przestrogę, którą św. Paweł skierował do chrześcijan z Koryntu: My głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan (1 Kor 1, 23). Orędzie Chrystusa zawsze będzie szokujące dla społeczeństwa porażonego materializmem i wygodnictwem.

Viriliter age – bądź mężny (Ps 27(26), 14). Możemy się dzisiaj zastanowić, czy w swoim środowisku znani jesteśmy z konsekwencji okazywanej w codziennym życiu, z przykładności w pracy zawodowej, dzięki męstwu, do którego pobudza nas Duch Święty. Czy jesteśmy pilni w nauce oraz w nieustannym praktykowaniu cnót ludzkich i nadprzyrodzonych? Czy jesteśmy pilni w pełnieniu uczynków miłosierdzia względem duszy i ciała?

16.3 Pan wzywa nas wszystkich, byśmy byli światłem świata (Mt 5, 14). Światło to nie może być ukryte, ponieważ „jesteśmy latarniami jaśniejącymi światłem prawdy”[3]. Jeśli chcemy, by ludzie poznali nauczanie Jezusa Chrystusa i by oświecało ono także całe nasze życie, winniśmy zastosować wszelkie środki, aby dogłębnie je poznać. Poziom naszej wiedzy religijnej powinien być właściwy dla naszego wykształcenia, wieku, stopnia odpowiedzialności za dzieci, za otaczające nas środowisko i społeczeństwo. Powinniśmy dokładnie znać wymogi sprawiedliwości związane z naszą pracą i obowiązki miłości, która wszystko przekracza. Powinniśmy znać zakres swoich możliwości w czynieniu dobra i realizować je. Musimy wiedzieć, jakie zło może wypływać z pewnych postaw i unikać ich. Trzeba umieć się przyznać, że często potrzeba nam rady, a następnie postępować odpowiedzialnie. Dobry chrześcijanin jest równocześnie dobrym obywatelem, człowiekiem odpowiedzialnym za swoją rodzinę, pracę i naukę.

Pan pozostawił Kościołowi skarbiec swojego nauczania. Uciekajmy się do jego Magisterium, jak statki kierują się światłem latarni morskiej, by znaleźć wskazówki i rady pośród wielu problemów dotyczących zbawienia i samej godności osoby ludzkiej.

Jeżeli jako chrześcijanie żyjący w społeczeństwie mamy się uświęcać w pracy i poprzez pracę, musimy bardzo dobrze znać zasady etyki zawodowej, a następnie stosować je w swoim zawodzie, chociaż kryteria te okazują się często wymagające i trudne do realizacji. Dlatego istnieje potrzeba „życia wewnętrznego i formacji w nauce wiary. Bądź wobec siebie wymagający! Jako chrześcijanin powinieneś być solą ziemi i światłem świata, gdyż masz obowiązek dawania przykładu ze świętą bezczelnością.

– Winna cię przynaglać Miłość Chrystusa, a od chwili, kiedy Mu powiedziałeś, że idziesz za Nim, odczuwasz, że jesteś drugim Chrystusem i że nie możesz oddalić się od swoich bliskich – swojej rodziny, przyjaciół, kolegów – tak samo, jak nie oddziela się soli od jedzenia, które się nią przyprawia.

Twoje życie wewnętrzne i twoja formacja winny obejmować pobożność oraz zasady, którymi kieruje się dziecko Boże, by swoją aktywną obecnością dodawać smaku wszystkiemu.

Proś Pana, abyś był zawsze dobrą «przyprawą» w życiu innych”[4].

Uciekajmy się także do Najświętszej Maryi Panny. Prośmy Ją o męstwo i prostotę, byśmy mogli żyć tak, jak pierwsi chrześcijanie, pośród świata, lecz nie przeniknięci światem byśmy byli światłem Chrystusa w swojej pracy zawodowej i swoim środowisku.



[1] Św. Josemaría Escrivá, List, 19 III 1967.

[2] Katechizm Kościoła Katolickiego, 899.

[3] Św. Augustyn, Homiletyczny wykład Ewangelii wg św. Jana, 23, 3.

[4] Św. Josemaría Escrivá, Kuźnia, 450.

Francisco Fernandez Carvajal. "Rozmowy z Bogiem".
drukuj..

Ta strona używa pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies we własnej przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności